Vertrouwen met Daan

Hoe overleef ik mijn moeders CVA (beroerte) maar voornamelijk mezelf? part 7

Thu, 09 Jun 2022 13:13:08 GMT

Mocht je de andere delen nog niet hebben gelezen? Doe dit eerst even, anders is het misschien een warrig verhaal ;-) Klik hier .

Eenmaal in het revalidatiecentrum kon het grote herstellen beginnen. Zo makkelijk ging het allemaal niet want toen ze daar binnen werd gebracht kon ze enigszins een klein beetje zitten. Ook woog ze 45 kilo, dus je zag echt een hoopje botten in een bed liggen. Er werden allerlei therapeuten aan haar gekoppeld en ik weet serieus echt niet alles meer. Ze kreeg in ieder geval fysio, maatschappelijk werk (wilde ze niks van weten) en ergotherapie. Het was bijzonder om te zien hoe trots ze was als ze weer iets nieuws had geleerd. Langzaam maar zeker kon ze wat stapjes zetten met een rollator en zat ze eigenlijk 24/7 in een rolstoel in plaats van liggend op bed. Ze kwam ook de nodige kilo’s aan om weer wat body te krijgen. Helaas sloeg zij hier echter wel in door, maar dat was pas in een later stadium. Ik dacht echt dat als zij in dit tempo door zou gaan dat ze weer helemaal de oude zou worden. En stiekem hoopte ik dit heel erg want haar neuroloog was niet echt een inlevend persoon en gaf al vrij snel aan dat mama waarschijnlijk alleen een paar kleine stapjes kan zetten met een rollator en dat het verder niks zou worden. Dit is een klap in je gezicht als je dat hoort, maar ik wilde het dus ook niet geloven. Terugkijkend snap ik dat ze dit heeft gezegd, maar iets van een cursus empathie kan ze wel gebruiken.

Bijna elke dag ging ik bij mama langs. Of ik ging met mijn familie samen, of ik ging alleen. Ik had op dat moment ook mijn rijbewijs gehaald dus ik was niet meer zo afhankelijk van iemand anders. Maar als ik zo terugdenk dan is het wel een uitputtingsslag geweest. Het was niet om de hoek zeg maar. Niet alleen het heen en weer rijden kostte energie. Wij moesten af en toe ook meedoen met de therapieën. Mama zou namelijk af en toe naar huis mogen, gewoon als een bezoek zeg maar. Wij moesten als gezin dus bijvoorbeeld leren om haar op een wc te zetten en haar daarna te helpen als ze klaar was. Dit is echt hetgeen wat mij het meest is bijgebleven. Vooral omdat mijn moeder nogal veel ongelukjes had in die tijd. Dan stond je dus je moeder af te vegen/ te wassen, iets wat je niet hoort te doen op je 18 ^e zeg maar. Maar je deed het, want het kon niet anders. Je kon het ook niet over je hart verkrijgen om haar niet naar haar eigen huis te laten gaan. Maar het zorgde bij voor stress, heel veel stress…

Elke keer als er weer een bezoek of een uitje gepland stond dan had ik hier dagen van tevoren al last van. Ik was niet leuk naar mijn omgeving toe omdat ik zo ontzettend veel druk voelde. Ik wilde dat mijn moeder het leuk had en dat alles goed zou verlopen. Nu was zij natuurlijk ook niet de makkelijkste in de omgang en ik liep eigenlijk continu op mijn tenen als ik bij haar was. Wat ik ook deed, het was nooit goed en ze had altijd wel iets aan te merken. Kon zij hier iets aan doen? Nee, want haar rechterhersenhelft was driekwart afgestorven door het infarct. Kon ik hiermee omgaan? Nee, want ik was te jong om dit te beseffen en zelfs nu kan ik nog boos worden om dingen die zij toentertijd tegen mij zei. Daar zijn wij denk ik ook kinderen voor om af en toe boos te zijn op je ouders. Na een uitje, verjaardag of een bezoekje bij de familie was ik helemaal gesloopt en moest ik eigenlijk een week bijkomen bij wijze van spreken. Ik had alleen een hele andere tactiek: veel eten, veel drank, veel sigaretten, veel afspreken met mensen en doorgaan! Niet stil blijven staan, gewoon afleiding zoeken. Dit werkte op dat moment het beste voor mij. Liet ik mijn gevoel zien? Nee, want dat was niet nodig in mijn beleving. Ik liet wel even zien dat deze volwassen 18-jarige vrouw voor haar moeder kon zorgen en zelf een leven kon opbouwen.

Maar natuurlijk werkte dit averechts. Zoals ik eerder benoemde was ik niet echt een leuk persoon naar mijn omgeving toe. Ik had in die tijd een vriendje en die moest het altijd ontgelden. Ik kreeg toen ook last van mijn eerste paniekaanvallen en nu weet ik dat dit een symptoom is van je lichaam die letterlijk zegt: Ga eens even stilstaan en voelen! Maar zelfs dat wilde ik graag medisch verklaren en natuurlijk kwam daar niks uit. De chaos werd compleet door het huis waar ik in kwam te wonen. Ons ouderlijk huis werd verkocht omdat mama niet meer in dat huis zou kunnen wonen. Dit was voor haar natuurlijk heel erg verdrietig en ze snapte er eigenlijk niks van want wij konden toch voor haar zorgen? Zij had voor ons gezorgd dus nu moesten de rollen omgedraaid worden. Zeg dan maar eens “nee mama, dat kunnen wij niet”. Dit was ook nog de periode dat ze heel veel huilde dus de tranen vloeiden rijkelijk. Zij zou naar een verzorgingstehuis gaan en ik zou een huis toegewezen kregen. Niet zomaar een huis, een eengezinswoning met 3 slaapkamers en een mega grote tuin. Wie kan dit zeggen op haar toen inmiddels 19 jaar?! Dit huis is letterlijk altijd een bende geweest. Ik heb even geen idee meer hoe lang ik daar heb gewoond. Maar er was altijd zooi, de tuin was 1 grote puinhoop, de afwas stond er dagen en de rekeningen lagen op de schouw te verstoffen. Zocht ik toen hulp? Mogen jullie raden…

Liefs,

Daan

De 18- jarige zelfstandige vrouw! Hier is ze!

Hoe overleef ik mijn moeders CVA (beroerte)? Maar ook mezelf? (Een soort van part 6)

Sat, 12 Mar 2022 12:43:10 GMT

Voor het hele verhaal is het handig om eerst de andere delen te lezen, doe dit hier .

Na een aantal weken ziekenhuis was het tijd voor de volgende stap. Ik had een soort hoop in mijn hoofd dat zij naar huis mocht, maar ik wist natuurlijk ook wel dat dit nooit ging lukken. Mama moest echt alles opnieuw leren en dat kon thuis gewoon niet. Er werd dan ook besloten om haar in een revalidatiecentrum te plaatsen. Daar zouden ze de tools hebben om haar weer zo goed mogelijk op de been te krijgen, letterlijk overigens! Want lopen kon ze echt nog niet en het zitten in een rolstoel met allerlei ondersteuning was al een hele opgave. Ze werd dan ook per ambulance naar dat centrum vervoerd en wie had de eer om mee te gaan? Juist! Ik! Een 17-jarig meisje die als de dood was voor de dood en voor haar nieuwe moeder. Maar ook iemand die de eerste keer niet meewilde in de ambulance omdat ze bang was dat ze daar haar moeder zou verliezen. Ik ging dus eigenlijk een trauma in de ogen kijken die ik niet aan wilde kijken, maar het moest. Mama was overigens prima te pas en die was lekker haar eigen kinderlijke zelf. Hier een paar anekdotes van in de ambulance:

· “Wat zit er in dat laatje? Doe open!” Ondertussen maaiend met haar armen om er zelf maar bij te kunnen.

· “Pak dat apparaat eens, ik wil het vasthouden”. Dit was een defibrillator en no way dat ik deze voor haar ging pakken. Ik vond dit ook nog een trauma ding omdat dit apparaat een tijdje naast mama haar bed heeft gestaan.

· “Wat is dit?” trekkend aan een slang waarvan ik ook niet meer weet wat het was.

· “Daniëlle, doe niet zo flauw, je kunt best even *noem een random item* aangeven”. Vaak kwam er dan nog iets achteraan in de trant van: “Ik heb jou ook altijd alles gegeven en heb ook altijd voor jou gezorgd”. Yes, I know, heftige uitspraken voor een kind van 17, hence het schuldgevoel wat ik jarenlang heb meegedragen.

De verpleegkundigen voorin de ambulance moesten eigenlijk alleen maar lachen en op dat moment vond ik dat heel naar. Zij zagen mij struggelen, maar deden niks voor mijn gevoel. Nu snap ik het wel, het moet hilarisch zijn geweest. Ik was toen ook wel van de platte humor dus vaak knalde ik er ook wel een slecht antwoord uit tegen mama. Nu weet ik dat dit mijn manier was om er mee om te gaan en het was eigenlijk super verdrietig. Ik ging mijn moeder afzetten bij een revalidatiecentrum, waar ze waarschijnlijk heel lang zou moeten blijven. Voorlopig zou zij niet thuiskomen en kon zij niet meer voor mij zorgen. Ik denk dat ik toen het besef ook wel kreeg dat ik echt voor mezelf moest gaan zorgen en dat niemand anders dat zou gaan doen. Maar weet je wel hoe dit moet als 17-jarige? Tijdens mijn opleiding tot verlies- en rouwtherapeut hadden wij het over rouw bij jongeren en hoe weinig wij eigenlijk weten hoe jongeren rouwen. 1 ding is zeker: er moet een volwassene opstaan om naar die puber om te kijken. Als 1 ouder komt te overlijden is het de andere ouder die er nog voor het kind is, maar wat als de andere ouder er niet meer is? Wie doet het dan? Ik weet nog dat ik tijdens die lesdag mijn hand opstak en deze kwestie voorlegde aan de docent en zij letterlijk zei: “Dan moet een andere volwassene die taak op zich nemen” en ze ging door met de les. Ik bleef achter in een soort verdriet die ik niet kan omschrijven. Bij mij kwam de realisatie dat ik niet zo’n persoon had. Natuurlijk was er mijn oudere broer, maar dit was niet zijn taak en dat heb ik altijd zo gezien. Wij delen het verhaal en zitten in hetzelfde schuitje en hij hoefde niet voor mij te gaan “zorgen”. Ik had verder ook geen naaste familie en dat is overigens weer een heel ander verhaal wat natuurlijk van belang is, maar ik nu even achterwege wil laten.

Ik merk aan mezelf dat ik er best wel weer verdrietig van word als ik dit zo neerzet. Ik heb een hele levensloop moeten schrijven voor de opleiding en dat zorgde al voor de nodige flashbacks en onverwerkt verdriet. Maar die hele levensloop was voor deze les al af. Dit was ook de les met de befaamde knuffel die ik herkende vanuit mijn kindertijd. Hier heb ik een hele post op Instagram aan gewijd. In mijn levensloop heb ik veel minder ingezoomd op het stuk verdriet van eenzaamheid, want dat was/is het. Je kunt de steun krijgen van alle lieve mensen om je heen, maar uiteindelijk ga jij, in dit geval ik, alleen door dit proces heen. Tijdens die les was die knuffel iets herkenbaars en ik klampte daar met alles in mij aan vast omdat het even mijn gevoel van eenzaamheid verdreef. Maar op het moment in de ambulance heb je dat als puber helemaal niet door dat je je eenzaam voelt en roep je stiekem eigenlijk: “help mij!” en misschien had ik die hulp ook wel nodig. Ik heb al eens eerder vermeld dat ik toen te eigenwijs was om hulp aan te nemen, maar misschien met enige dwang dat ik het wel had geaccepteerd. Dit is altijd achteraf gezwam, je weet het gewoon niet. Als ik dit, dan was er misschien wel dat gebeurd. Dit is nu eenmaal mijn verhaal en dit kan ik niet veranderen.

Voordat ik dit blog ging schrijven heb ik de film ‘The Adam project’ gekeken. In deze film speelt mijn droomman Ryan Reynolds, maar dit even ter zijde. Deze film ging over tijdreizen en nog allerlei andere dingen natuurlijk. Maar voor mij sprong het thema rouw er echt uit. De vader van Adam is overleden en de oudere versie van Adam gaat op bezoek bij zijn 12-jarige ik en hij geeft hem even wat goeie levenslessen mee aan zijn jongere zelf. Later doet de jongere Adam dit ook voor zijn oudere zelf. En heel gek? Al het advies had te maken met rouw en hoe 1 kleine opmerking een leven kan veranderen en in dit geval voor beide heren, terwijl het dezelfde persoon is! Snappen jullie het nog? Ik heb inmiddels behoorlijk wat therapiesessies achter de rug waarbij ik zelf een soort van terug in de tijd ging en mijn jongere ik ging aankijken en knuffelen. Innerlijk kind therapie noemen ze dit ook wel. Ik heb mijn 17-jarige ik behoorlijk wat knuffels en advies gegeven in gedachten. Het rare is dat dit met een soort terugwerkende kracht heel goed werkt. Ik deed gewoon mijn best toen en meer kon ik niet. Eerder was er een soort wrok naar mezelf dat ik het niet goed had gedaan. Maar hallo, ik was 17! De leeftijd om stomme fouten te maken. Alleen leefde ik het leven van misschien wel een 30-jarige, en dat is nog jong moet ik zeggen. Dus ja, ik deed wat ik kon. Ik was verstandig genoeg om mijn moeder de defibrillator niet te geven en om haar gewoon netjes te vervoeren naar het revalidatiecentrum. Het was stommer geweest om haar wel haar zin te geven want dan was het misschien wel anders afgelopen. Dus Daan? Je hebt het goed gedaan!

Liefs,

Daan

P.s. Er komt vast een part 7, maar ik plak er geen tijd meer aan. Ik schrijf wanneer ik wil schrijven. En dit is een soort mengelmoes geworden met het verhaal van mama, maar ook de realisaties die ik de afgelopen jaren heb opgedaan.

Jouw laatste adem...19 december 2017

Sun, 19 Dec 2021 09:54:14 GMT

Gisteravond was gewoon weird toen ik bij mama was. Ze had zoveel pijn en was ook best wel benauwd. Ze riep maar dat ze dit niet wilde en ik bleef maar zeggen dat ze gewoon even lekker moest gaan slapen. Maar eigenlijk werd ze daar weer boos van want ja, probeer jij maar eens te slapen met zoveel pijn! Ok mam, ik ga wel even naar de verpleging om te vragen of je misschien wat meer morfine mag. Na drie keer vragen gingen ze eindelijk overstag. Zij vonden het ook wel bijzonder dat ze na een flinke dosis morfine en een slaapmiddel nog niet lag te tukken. Dus onder toeziend oog van mij werd er nog een dosis morfine toegediend. Mama kreunde, het schijnt niet zo heel fijn te zijn namelijk.

“Wat is het ergste wat er kan gebeuren met een extra dosis morfine?” vroeg ik.

“Ze kan eraan overlijden” zei de lieve verpleegster.

“Ik denk niet dat dit erg is” zei ik.

Op dat moment deed mama haar ogen open en keek mij met grote ogen aan….oeps….

Na een woelige nacht in bed ging ik de 19 ^e gewoon weer naar mijn werk. Ik had nog zat nakijkwerk, maar moest ook gewoon lesgeven. Ik had een tussenuur en werd gebeld door mijn broer die weer gebeld was door het verzorgingstehuis. Mama ging ineens heel erg achteruit. Ze was super benauwd ondanks een hoge dosis morfine. Ook was ze al blauw om de mond. We spraken af dat hij en zijn vrouw er heen zouden gaan en mij op de hoogte zouden houden. We hebben dit soort berichten zo vaak gehad dus zochten er nog niet echt veel achter. Hij was toevallig thuis en kon makkelijker naar haar toe. Toch was ik wel onrustig en besloot ik om naar mijn teamleider te gaan en mijn lessen eruit te halen. Ik ging in de tussentijd wel gewoon nakijken en als mijn broer zou aangeven dat ik moest komen dan zou ik in de auto springen. Als ik naar huis zou gaan zou ik verder weg van mama zijn ook, dus het leek mij beter om op mijn werk te blijven. Ik had natuurlijk naar mama kunnen gaan, maar ik heb altijd gezegd dat ik er niet bij wilde zijn als zij kwam te overlijden. Ik weet niet zo goed waarom ik di wilde, maar ik heb het altijd zo ervaren en tot op de dag van vandaag heb ik hier geen spijt van. Wist ik dan dat ze die ochtend er niet meer zou zijn? Ik denk dat ik hier onbewust rekening mee heb gehouden na die avond daarvoor.

Ik kreeg al vrij snel te horen dat mama er eigenlijk best ok bijlag en dat het op zich niet nodig was dat ik daarheen zou gaan, tenzij ik dit natuurlijk zelf wilde. Of course lag ze er weer goed bij! Dit was de story of her life! Hoe lang gaat dit nog door?! Nou, niet lang kan ik je vertellen. Het was 2 uur later en ik zat pauze te houden in de docentenkamer. Ik zat lekker te kletsen met collega’s toen mijn broer appte: kun je even bellen? Ik zocht hier niet veel achter want waarschijnlijk moesten we iets overleggen over het verhogen van de morfine of iets dergelijks. Ik liep naar boven naar mijn lokaal, waar ik altijd lesgaf en waar ik nu eigenlijk ook les had moeten geven. Ik stond bij het raam en keek naar buiten terwijl ik mijn broer belde. Hij gaf aan dat het gebeurd was en dat mama was overleden. Ik weet nog dat ik heel koel reageerde in de trant van dat het heel snel was gegaan uiteindelijk. We spraken kort want ik moest gewoon daarheen. Ik hing op, draaide mij om, liep het lokaal uit en keek recht in het gezicht van een collega die in het lokaal naast mij stond les te geven. Zij had het gelijk door en stormde haar lokaal uit. 4 mavo volledig verbaasd achterlatend. We liepen samen onze werkruimte in waar nog 3 andere collega’s zaten en ik begon te huilen. “Het is er gebeurd! Ik heb geen moeder meer!” Op dat moment kwam ik in een group hug terecht wat echt heel troostend was op dat moment. Na deze hug besloot ik ook nog even langs mijn teamleider te lopen en het nieuws te melden. Ook door haar werd ik geknuffeld en ik ging volledig verdoofd de auto in, op naar mama…

In de auto belde ik 1 van mijn beste vriendinnetjes om haar vast op de hoogte te brengen. De rest kwam later wel want dat gesprek duurde het hele ritje naar het verpleegtehuis. Ik was bloed zenuwachtig toen ik de auto uitstapte, wat kon ik verwachten? Hoe lag ze erbij? Misschien is het gewoon allemaal een geintje en kom ik daar binnen en ligt ze helemaal dubbel van het lachen! “Surprise! Ik heb je 14 jaar voor de gek gehouden! Ik ben helemaal niet ziek! Ik ga ook al helemaal niet dood! Het was puur om te kijken als test hoe jij zou reageren”. Gek dat je zoiets op dat moment echt hoopt. Met lood in mijn schoenen liep ik het tehuis in waar ik als eerste de moeder van 1 van mijn andere beste vriendinnetjes zag. Zij werkt daar achter de balie en natuurlijk had zij het al gehoord. Ze kwam op mij af en gaf mij een knuffel zoals een moeder dat hoort te doen. Ook hier weer het besef; ik krijg deze nooit meer van mijn eigen moeder. Ik bleef hartstikke koel? Ik liet wel een traantje, maar ik liet het niet lopen. Dit heb ik eigenlijk de gehele dag volgehouden, alsof ik een soort lamgeslagen was. Ik was eigenlijk ook best wel opgelucht dat het nu voorbij was. Het voelde ook als een soort bevrijding, wat ook weer een schuldgevoel opleverde. Toch fijn dat ik nu weet dat dit allemaal hartstikke normaal is in een rouwproces. Waar een opleiding al niet goed voor is ;-)

Mijn broer en zijn vrouw kwamen aanlopen, we condoleerden elkaar en liepen naar de kamer van mama. Eenmaal binnen kwam ik tot de conclusie dat ze er heel erg mooi bijlag. Haar rimpels waren verdwenen, ze had een soort contente glimlach op haar gezicht en het knuffeltje, wat ze had gehad van mijn nichtje, had ze vast in haar handen. Ik kwam gelijk in een soort van actie want er moesten kleren uitgezocht worden waarin ze opgebaard zou worden. Dit was eigenlijk binnen 5 minuten gebeurd want mijn moeder had niet zo heel veel kleiding meer. Ze was de afgelopen jaren zo fors geworden en ze had zo’n kleine kast dat we veel hebben weg gegooid toen ze het jaar daarvoor was verhuisd naar een andere afdeling. We besloten ook dat we niet wilden helpen met het afleggen van mama. Dus eigenlijk konden we gaan omdat we niet zo heel veel meer te zoeken hadden daar. Dit klinkt echt super cru, dat besef ik mij echt wel, maar ik had nog steeds niet de behoefte om aan dat bed te gaan zitten. We besloten naar mijn broers huis te gaan om daar maar vast te gaan overleggen wat we precies wilde qua uitvaart. De man van de Monuta zou pas de volgende dag langskomen dus we konden nu vast wat voorwerk doen. Ik kan mij verder niet zo heel veel herinneren van deze middag. Ik heb natuurlijk mijn andere beste vriendinnetjes op de hoogte gebracht en ik besloot ’s avonds om even met 2 van hen samen te komen om gewoon…tsja…wat eigenlijk? Ik wist het ook niet.

Na het eten reed ik terug naar mijn woonplaats waar ik 1 van de dames op zou halen om vervolgens door te gaan naar de ander. Ik had lekker een muziekje op en was een beetje in mijn hoofd aan het herhalen wat ik die dag meegemaakt had. Maar ineens, uit het niets, had ik het gevoel dat er iemand naast mij zat in de auto. Mijn hand, die op de versnellingspook lag, werd ineens heel koud en ik had het gevoel dat er een hand op die van mij werd gelegd. Op dat moment brak ik want ik had sterk het idee dat mama naast mij in de auto zat. Nu kun je hier van alles van denken en mij uitlachen tot en met, maar voor mij voelde dit zo bevrijdend omdat ik op dat moment heel hard kon huilen. Het voelde ook alsof mama mij wilde geruststellen dat het allemaal wel goed zou komen. Die aanraking had ik in jaren niet van haar gehad en nu ze dood was leek ze er ineens te zijn. Noem het spiritueel, noem het coping, noem het zingeving, noem het super gek, maar ik ben tot op de dag van vandaag 100% zeker dat dit gebeurd is. Ik werd daardoor eigenlijk best rustig waardoor de avond best gezellig was met de dames. We hebben over van alles gepraat en het voelde als mooie afleiding.

Maar ja, dan kom je daarna thuis in een leeg huis… Ik denk dat eenzaamheid hier het beste woord voor is. Ik had natuurlijk geen partner om dit te delen en mijn kat dacht waarschijnlijk alleen maar: “Hèhè! Daar is ze eindelijk! Give me food human!”. Terugdenkend aan deze tijd merk ik dat ik plaatsvervangend verdrietig word voor mezelf. Een rouwproces is eigenlijk ook ontzettend eenzaam want iedereen doet dit op een andere manier. Maar om echt alleen thuis te komen en je te realiseren dat je geen ouders meer hebt om dingen mee te delen is gewoon hartverscheurend. De nacht was dan ook verschrikkelijk. Ik wilde net zoals vroeger als ik verdrietig was bij mijn moeder in bed kruipen en daar lekker gaan slapen. Ik wilde een arm om mij heen want ik voelde mij zo ontzettend alleen, het rijmt ook nog…bah!

19 december 2017, de dag dat jij je laatste adem uitblies. Ik mis je mam… maar we weten: het is goed zo.

Liefs,

Je liefhebbende dochter Daniëlleke

Hoe overleef ik mijn moeders CVA (beroerte)? Part 5

Sun, 07 Nov 2021 11:14:39 GMT

Na een paar dagen kwam mama gelukkig (zie wel!) uit haar sub coma. Ze bleek naast het herseninfarct een hartritmestoornis te hebben en die konden ze met medicijnen weer stabiliseren alleen was het even zoeken naar de goeie verhoudingen. Naast al deze klachten bleek haar schildklier te snel te werken. In de maanden voor het infarct was mama ook ontzettend veel afgevallen en eigenlijk had ze ook allerlei vage klachten waarvan zij dacht dat het gewoon stress was. Wij hebben haar een paar keer aangegeven dat ze naar de dokter moest omdat het eigenlijk de spuigaten uitliep. Ze durfde bijvoorbeeld niet meer alleen naar de supermarkt omdat ze dan met hardkloppingen door de winkel liep. Dus wie was er altijd de Sjaak om mee te gaan? Juist! Ik! Irritant vond ik dat! Ook vond ze het lastig om alleen thuis te zijn. Alsof ze voelde dat er iets ging gebeuren. Nu kan ik een heel ‘wat als’ betoog gaan starten. Maar ik denk wel dat als zij net iets eerder naar de dokter was gegaan dat de schildklier en hartritmestoornis wel waren ontdekt. Zou het infarct dan niet hebben plaatsgevonden? Wie weet! Maar ik begreep dat het hoe dan ook wel was gebeurd, al dan wel niet op een latere leeftijd. Naast al deze lichamelijke klachten waren er ook echt wel psychische klachten die meespeelden. Zo was er een onverwerkt rouwproces die haar echt zo ontzettend in de weg zat. Maar in dit blog hou ik het even bij het CVA.

Toen wij op mijn moeders kamer kwamen lag ze te slapen en wij waren nog in de veronderstelling dat ze in de sub coma lag. De verpleger, ik noemde hem de viking omdat hij lang haar en een grote baard had, kwam binnen en zei dat ze allang uit haar coma was. We mochten haar wel even wakker maken. Dit durfden wij allemaal niet zo goed dus deed hij dat en dat ging niet heel zachtjes zeg maar. Hij schudde haar letterlijk door elkaar en riep haar naam keihard, die hij overigens ook nog eens verkeerd uitsprak. Op dat moment moesten wij ook wel even lachen omdat het er zo bizar uitzag. Vooral het gezicht van mama toen zij middenin het gezicht van de viking keek. Wij waren zielsgelukkig dat mama weer wakker was. Alleen was er nu één probleem, ze kon niet praten. Het enige wat ze een beetje kon was brabbelen als een baby. De viking gaf aan dat dit heel normaal is en dat haar spraak wel terug zou komen de komende dagen. Ik vond het zo naar om te zien omdat ik ook de angst in haar ogen zag. Ze wilde ons van alles duidelijk maken maar het lukte haar niet. Vele maanden later vertelde ze dat ze eigenlijk helemaal niks meer wist van de hele ziekenhuisperiode en dat is eigenlijk ook maar goed ook.

Na een paar dagen op de ic te hebben gelegen ging mama weer terug naar de CVA-unit en inderdaad, haar spraak kwam heel langzaam terug. Ook hadden ze een logopediste ingeschakeld om haar wat meer te begeleiden daarmee. Ze moest eigenlijk alles opnieuw leren en wij wisten dat dit allemaal nog wel eens wat tijd ging kosten. Ook hadden we door dat dit niet meer de moeder was die wij ooit hadden. De rollen waren een soort van omgedraaid, wij zorgden nu voor haar in plaats van andersom. De tijd in het ziekenhuis is voor mij een soms echt een blur met af en toe wat herinneringen die dan toch even naar de oppervlakte komen. Bijvoorbeeld de moesjes. Omdat mama alles opnieuw moest leren, dus ook het eten van voedsel, kreeg zij moesjes. Deze hadden verschillende smaken en elke dag was het weer een feestje als je haar hoorde praten over hoe goor of hoe lekker het moesje wel niet was. Aardbeien vond zij bijvoorbeeld echt superlekker, maar de pruimen vond ze niet te pruimen. Ik weet het, hele slechte woordgrap, maar kon hem niet laten liggen. Dus onze leuke gesprekken gingen voornamelijk over de moesjes want over al het andere werd ze voornamelijk heel erg boos en toen ook nog erg verdrietig. Ook was ze soms heel erg in de war en had ze hele rare uitspraken.

Zo waren er bijvoorbeeld continu beesten in haar kamer. Er was een hond die zij wilde aaien, er waren varkens onder haar bed, vogels die boven haar vlogen. Het was gewoon 1 grote dierentuin. Maar ze zag niet alleen dieren, ze zag ook wel eens mensen die er niet waren. Dan ging ze namen roepen en ze rustte niet voordat we haar met de rolstoel de hele gang hadden laten zien. En ja, ook dan kon zij om die persoon schreeuwen en ook boos worden dat diegene zichzelf niet liet zien. Ik schaamde mij werkelijk dood als puber en snapte niet wat er nou allemaal aan de hand was. Waarom deed zij zo achterlijk? Ik kon dan ook zo boos op haar worden en in plaats van met haar mee te spelen duwde ik haar vaak terug naar haar kamer waardoor zij helemaal in tranen was. Ik kreeg dan vaak opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd dat ik een stomme dochter was. Nu weet ik dat dit haar ziekte was die mij dit vertelde, maar dit sla je wel op als kind en dit kwam in mijn latere leven weer naar boven. Ik heb soms nu nog dat stemmetje van mijn moeder in mijn hoofd die mij zegt dat ik niet goed genoeg ben of die even beaamt: zie wel! Je kan het helemaal niet. Nu is dit overigens wel veel minder geworden door de EFT (Emotional Freedom technique) die ik heb toegepast. Ik vind het dan ook wel mooi dat mijn moeder zich soms nu in mijn dromen laat zien maar dat ze eigenlijk nooit iets zegt. Alsof zij weet dat ik hier last van heb gehad en dat ze mij het gevoel wil geven dat ik het echt zonder haar advies kan. Eigenlijk zijn dit dus hele fijne dromen. Alhoewel ik soms echt wakker word met het een soort van eigen boosheid omdat ik juist dat gesprek met haar wilde. Tegenstrijdigheid den top dit!

Die gekkigheid van mijn moeder was dus wel pittig om mee te dealen. Ook omdat wij niet precies wisten of dit wel over zou gaan. Er is overigens wel 1 situatie waar ik nu nog steeds heel erg hard om moet lachen. Ik kwam ’s avonds bij haar op bezoek en ze zei mij eigenlijk helemaal geen gedag. Ze negeerde mij ook echt en alles wat ik aan haar vroeg kreeg ik geen antwoord op. Met mijn broer wilde zij wel praten en ik begreep er helemaal niks van. Wat had ik deze dame misdaan?! Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw. Er stond buiten het ziekenhuis een soort kunstwerk. Een draaiende bol op een hele lange paal. Mijn moeder had hier uitzicht op en zij had mij zien zitten in die bol. Ze had gezwaaid, maar ik zwaaide niet terug. Ook had ze geroepen dat ik een jas aan moest doen omdat het koud was buiten. Maar ik deed geen jas aan dus ik luisterde ook nog eens niet naar haar. Dus ze was pissig, maar echt goed pissig. Probeer dan maar eens uit te leggen dat je op school bent geweest en dat je nooit zo hoog kan klimmen en dat ik zoiets nooit zou dan. Ik moest toen best wel hard lachen want het leek net een comedy. Een soort slecht geschreven scene uit ‘Zeg eens AA’. Ze is de hele avond boos op mij gebleven maar ik wist dat ze dit morgen toch wel weer vergeten zou zijn.

Mensen die een CVA hebben gehad zijn koppig, eigenwijs, kinderachtig en ga zo maar door. Nee wacht, ik zeg het verkeerd: mijn moeder die een CVA heeft gehad was koppig, eigenwijs, kinderachtig, zelfingenomen, irritant, vervelend, direct, bazig, afhankelijk, asociaal…en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar Daan, zijn er ook positieve dingen? Op dat moment waren die er echt niet en als ik zo nadenk zijn ze er nu ook gewoon nog niet. In één klap is de persoon waarvan jij houdt een heel ander persoon. Ik heb nooit afscheid kunnen nemen van mijn “oude” moeder. Ja ze is er lijfelijk nog, maar haar oude zelf is elders. Ga ik deze moeder nog terugzien? Spoiler: Nee!

Lees de volgende keer part 6.

Hoe overleef ik mijn moeders CVA (beroerte)? Part 4

Sat, 23 Oct 2021 09:20:14 GMT

Na een aantal dagen mocht mama van de IC af en ging ze naar de CVA unit. Op die afdeling waren ze gespecialiseerd in het behandelen en verzorgen van mensen die een herseninfarct hebben gehad. Het was bizar om daar te zijn omdat mijn moeder gewoon echt jong was en dat was voor de meeste verplegers ook nieuw. Maar ze zou daar gaan aansterken en beginnen met revalideren. Ik was al iets geruster gesteld en durfde nu wel meer naast haar bed te zitten omdat het kritieke er in mijn beleving af was. Ondertussen viel het ons wel op dat mama nogal zwaar ademde en dat haar hartslag nogal omhoog en omlaag schoot. Maar het ging echt van 80 naar 150 uit het niets. Dit was op de intensive care ook al zo en daarom was ze nog aangesloten op een hartmonitor die in verbinding stond met de IC. Dit was puur om haar nog in de gaten te houden. Ik vond dit een heel fijn idee omdat ik toch nog een soort onderbuikgevoel had dat er iets zou gaan gebeuren. Boy was I right…

Ze lag nog geen dag op de CVA-afdeling en toen ging het weer mis. Ik had besloten om weer niet mee te gaan naar het bezoekuur. Ik vond het allemaal zo lastig en ik wilde gewoon even voor de televisie hangen. Yes, ik bleef die rare en onhandige puber die haar angsten niet echt onder ogen wilde komen. Ik vond dat ik er al vaak zat was en mocht best een keertje weer thuisblijven. Mijn broer was wel gegaan en op het moment dat hij terugreed van het ziekenhuis kreeg ik een telefoontje. Of wij zo snel mogelijk weer naar het ziekenhuis wilde komen want ze hadden net onze moeder moeten reanimeren en ze was weer teruggebracht naar de IC. Ik zei dat we er gelijk aan zouden komen. Ik hing op en ben als een kip zonder kop naar buiten en alsof het lot ermee speelde kwam op dat moment mijn broer al aanrijden. Hij stapte uit en ik gaf aan dat hij weer de auto in moest. Hij begreep er niet zo heel veel van want hij kwam notabene net bij haar vandaan, dus hoe kan dit? Ik had ook geen idee, maar de verpleging klonk nogal bezorgd dus we moeten nu terug. Mijn adrenaline levels waren weer sky high en op dat moment dacht ik er wel aan om in ieder geval mijn sigaretten mee te nemen. We besloten ook om oma maar weer op te halen want als het echt zo ernstig klonk allemaal dan kun je maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Ondertussen maakte mijn hoofd overuren. Als ze moeten reanimeren dan was ze toch eigenlijk al dood? Hoe ligt zij er dan nu bij? Wat als het nog een keer gebeurt? Hebben haar hersenen dan nu ook weer een optater gehad? En haar hart? Wat is daarmee aan de hand! Allemaal vragen die ik op dat moment niet kon beantwoorden maar waar mijn puberbrein wil heel erg mee bezig was. Nog steeds liet ik mijn tranen niet zien. Ik moet sterk zijn! Want als ik dat doe dan komt het allemaal goed.

Eenmaal in het ziekenhuis lag mama er eigenlijk heel rustig bij. Maar dat was ook logisch, doordat ze haar hebben moeten reanimeren is ze in subcoma terecht gekomen. Eigenlijk hield dit in dat ze niet meer reageerde op pijnprikkels. Ze moest hier binnen zeven dagen uitkomen anders zou deze toestand wel eens blijvend kunnen zijn. Eigenlijk moesten we gewoon afwachten wat er ging gebeuren. Weer ging ik uren doorbrengen in het kamertje met de tikkende klok want ik wilde zo min mogelijk aan mijn moeders bed zitten. Mijn angst was weer volop aanwezig want het was weer kritiek. Ook stond het shockapparaat waarmee mijn moeder is gereanimeerd gewoon nog klaar in haar kamer. Want het was ons ook duidelijk gemaakt dat dit eventueel weer kon gebeuren, dus de verpleging was erg alert. Elk belletje wat afging werd uitvoerig gecontroleerd. Ook werden wij goed in de gaten gehouden, iets wat ik toen strontvervelend vond, maar wat ik nu ontzettend goed begrijp. De verpleging kwam eigenlijk steeds bij mij kijken en even met mij praten.

Er is één gesprek tussen mij en een verpleegster die ik mij heel goed kan herinneren. Een vrouwelijke verpleegster kwam het kamertje binnen, ook nog eens onder GTST, en die verplichte mij eigenlijk om bij mama te gaan kijken. Ik zei haar dat ik daar geen zin in had en dat ik gewoon rustig GTST wilde kijken. Ze begreep dat heel goed, maar ik zou er spijt van krijgen als ik nu niet zou gaan. Hoezo zou ik spijt krijgen? Het komt toch allemaal goed? Ik kan morgen toch nog wel bij haar gaan zitten? Waarom moet dit per se nu? Toen zei ze het volgende: “Omdat als je moeder vannacht weer gereanimeerd zou moeten worden het wel eens afgelopen zou kunnen zijn omdat ze heel zwak is op dit moment”. Op dat moment gaat er van alles door je heen. Maar ik wist zeker dat ze niet zou komen te overlijden, dat zou ze ons niet aandoen. Ik, eigenwijs zoals ik was, wilde nog steeds niet gaan, maar toch kon ik het niet laten om toch even te gaan kijken. Mijn broer en oma zaten al aan haar bed en oma was weer hele gesprekken met haar dochter aan het voeren. Alleen zei haar dochter niet zo heel veel terug. Toch vond ik het allemaal maar niks. Mijn eigen hartslag vloog volgens mij ook de pan uit en ik had echt een vluchtreactie. Maar ik kon mezelf natuurlijk niet laten kennen dus ben netjes bij haar aan het bed gaan zitten. Ik kon het weer vijf minuten volhouden en toen vond ik het wel weer best. Ik wist zeker dat ze hier uit zou komen.

Toch waren die dagen echt heel slopend. Het was soms 3 keer op een dag naar het ziekenhuis heen en weer rijden. Ik had op dat moment geen rijbewijs dus ik was echt afhankelijk van mijn broer. Ondertussen probeerde ik mijn eigen leven ook gewoon te leiden en ik ging zelfs nog naar school. Ik deed de opleiding logopedie op dat moment en ik had tentamens. Er werd mij al gezegd dat ik het in een later stadium wel kon doen, maar ik was weer eens eigenwijs. Ik kan mij 1 tentamen nog herinneren en dat was er eentje over de hersenen. Toch even opscheppen… ik had zonder te leren een 7. Beetje jammer dat dit kwam doordat mijn moeder ernstig ziek was, maar hé! Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Terugkijkend snap ik niet hoe ik dit allemaal heb kunnen doen. Wat een groot masker had ik opgezet en die heb ik ook zo ontzettend lang opgehouden. Ik word er verdrietig van als ik hieraan denk. Die verpleegster die toen met mij sprak had dit door, maar ik liet haar niet toe. Ik liet eigenlijk helemaal niemand toe en dat maakte het lastig om mij als persoon te helpen. Ik weet ook niet wat er was gebeurd als ik haar wel had toegelaten of als ik überhaupt eerder mensen had toegelaten. Daar gaan we ook nooit meer achter komen en op dat moment was dat de coping die ik had en die mij op de been hield. Dus zat ik eigenwijs een paar minuten naast mijn moeders bed om vervolgens weer het kamertje met de tikkende klok in te duiken. Elke dag was het spannend of mama nu al uit die subcoma was…

Lees de volgende keer part 5 .

Hoe overleef ik mijn moeders CVA (beroerte)? (part 3)

Sat, 02 Oct 2021 12:42:02 GMT

Na een beroerde nacht werd ik wakker en het enige waar ik aan kon denken was dat wij naar oma moesten om te vertellen dat haar dochter doodziek is. Die ochtend zou mijn oma bouwvakkers in huis hebben dus zij was ook vroeg uit de veren. Wij besloten om het haar maar gelijk te vertellen want het leek ons goed dat zij zo snel mogelijk meeging naar het ziekenhuis. Eenmaal binnen snapte zij al niet zo goed waarom wij in hemelsnaam zo vroeg bij haar in huis stonden en ook nog met ons tweeën! Dit was iets wat normaal helemaal niet voorkwam want meestal was mama ook wel mee. We vroegen de bouwvakkers om ons even alleen te laten en oma om te gaan zitten. Mijn broer vertelde het nieuws en oma deed iets wat ze eigenlijk altijd deed als het moeilijk werd; ze reageerde niet. Dit was iets wat haar dochter, onze moeder, ook deed. Zodra het moeilijk wordt praten we gewoon niet, we lossen het wel op. Op dat moment kwam er een bouwvakker binnenlopen omdat hij daar echt even moest zijn. Oma stond op, liep naar hem toe, pakte hem bij de schouders en zei de volgende legendarische woorden: “Oooohhh mijn dochter heeft een zware hersenschudding”. Oftewel, ze begreep helemaal niet wat we hadden gezegd. Nu lachen we er om en toen stiekem ook wel een beetje. Maar we wisten dus dat ze het niet begreep en dat we haar maar mee moesten nemen naar het ziekenhuis. Heel eerlijk? Ik begreep er ook nog steeds heel weinig van. Ik had nog steeds het idee dat ik elk moment kon wakker worden uit een slechte nachtmerrie.

Eenmaal in het ziekenhuis was er eigenlijk niet zo heel veel veranderd. Mama lag er nog steeds hetzelfde bij en was nog steeds haar kinderachtige zelf. Ik merkte aan mezelf dat ik het eng vond om bij haar te zitten. Ik was bang dat er elk moment iets zou kunnen gebeuren en dat zij dood zou gaan waar ik bij was. Oma daarentegen was de rust zelve en bleef naast het bed van haar dochter zitten. Waar ging ik dan heen? Ik zat in de welbekende familiekamer. Een klein kamertje op de ic waar de familie kan zitten als iemand in kritieke toestand ligt. Dat kamertje werd mijn veilige haven, ook al was er zo’n hele irritante tikkende klok. De tv stond standaard aan en het enige wat ik nog weet is dat ik Goede tijden, slechte tijden keek. Dit was overigens een ding wat ik samen met mijn moeder deed. We keken dit elke avond samen dus ik was niet van plan om dit op te geven. Maar waarom deed je dit dan niet op haar kamer samen met haar?! Omdat ik echt heel bang was. Straks zou het mijn schuld zijn als zij kwam te overlijden en dat wilde ik echt niet op mijn geweten hebben. Nu ik zelf de opleiding tot verlies- en rouwtherapeut doe weet ik dat deze gevoelens heel normaal zijn en vooral voor een puber. Maar toentertijd waren mijn adrenaline levels sky high en ik wilde mij veilig voelen en dat deed ik in dat kamertje als ik naar het ziekenhuis moest. Want ja, zo voelde het een beetje, ik moest er heen. Mijn moeder had verder geen familie, wij waren haar enige mensen. Natuurlijk waren er op dat moment nog wel vrienden, maar die mochten er op dat moment nog niet bij.

De rest van de dag bestond eigenlijk voornamelijk van mensen op de hoogte brengen van wat er was gebeurd. Ik moest mijn werk gaan afbellen voor de zaterdag en dat vond ik eigenlijk nog het spannendst want ik had geen idee hoe mijn baas/ bazin zouden reageren. Ziekmelden vond ik altijd al een lastig ding, zelfs nu heb ik daar nog last van. Maar dit was natuurlijk geen ziekmelding…wat was het eigenlijk? Ik wist alleen dat ik niet kon gaan werken want mijn moeder was aan het vechten voor haar leven. Gelukkig werd er heel goed gereageerd (logisch ook, als je dat niet doet ben je echt een dwaas). Daarna wilde ik mijn beste vriendinnetje bellen. Normaal nam zij altijd haar telefoon op, nu dus niet. Wat bleek? Ze was aan het oppassen dus had gewoonweg even de tijd niet. Maar ik had haar wel een paar keer gebeld dus ze wist dat er iets was. Zij heeft sindsdien altijd haar telefoon opgenomen als ik bel want ze weet dat er dan wat aan de hand is. Als ik “gewoon” bel hoor ik aan haar stem als ze opneemt dat ze gelijk alert is haha (love you!). Toen ik haar het nieuws vertelde stond ze met een kind op haar arm, maar gelukkig kwamen de ouders er net aan. Zij kwam gelijk naar mij toe en ik weet nog dat we een broodje knakworst als avondeten hadden gemaakt. Mijn broer en ik hadden allebei nog steeds niet echt honger dus het smaakte ook niet echt weet ik nog.

Mijn moeder kreeg het infarct van de nacht op donderdag op vrijdag en op vrijdagen zong ik altijd bij een jongerenkoor. Aangezien ik heel graag het ziekenhuis wilde ontwijken besloot ik om gewoon te gaan zingen. Ik had die avond ook een vergadering van het bestuur waar ik inzat en ook die wilde ik niet missen. Dus voordat de vergadering begon vertelde ik heel rustig wat er was gebeurd. Iedereen keek mij aan alsof ik gek was. “Wat doe jij in hemelsnaam hier?!” was de veel gehoorde opmerking. Mijn antwoord: “gewoon… zingen! Ik kan moeilijk de hele tijd aan haar bed zitten”. Ook voordat de repetitie begon ging ik voor het koor staan en vertelde ik heel kalm wat er aan de hand was. Een paar andere koorgenoten zag ik schrikken en een traantje wegpinken. Ik daarentegen? Ik deed alsof ik boodschappen had gedaan en even kort opsomde wat ik gekocht had. Maar dit beviel mij wel. Wat een mooi masker was dit! Zo kon niemand zien dat ik eigenlijk doodsbang was. Die rust die ik “uitstraalde” was top! Wat liet ik goed zien dat ik het allemaal wel aankon. Mensen vonden het knap van mij en gaven aan dat zij waarschijnlijk heel anders zouden reageren. Ik wilde gewoon niet laten zien dat ik het allemaal heel eng vond en dat ik eigenlijk super verdrietig was. Maar ik had natuurlijk ook nog steeds die hoop. Ik had gewoon het idee dat ze snel weer de oude zou zijn. Dus zolang ik maar mijn ding deed en gewoon liet zien dat ik het allemaal wel aankon werd mama wel weer helemaal de oude.

Maar natuurlijk werd zij niet de oude… lees de volgende keer part 4.

Van daten tot (t)rouwen (part 3)

Sat, 07 Aug 2021 12:01:53 GMT

Ik voelde de drang om een part 3 te schrijven! Want sinds de publicatie van part 1 en 2 is er alweer veel gebeurd. De cliffhanger was dat ik een man had leren kennen via de welbekende datingapp Tinder. Hij wist van mijn verhaal en het leek of hij mij al kende voordat we hadden afgesproken. In part 1 vertelde ik over het feit dat als je iemand voor het eerst ziet en je gelijk dat gevoel hebt van wow! Dit zou het wel eens kunnen zijn! Nou, dat gebeurde nu dus ook. Maar weet je wat dan jammer is? Ik jynx het gelijk door mezelf wijs te maken dat hij waarschijnlijk toch niet blijft omdat dit de story of my life is. Of wat is het addertje onder het gras? Waar zitten zijn pijnpunten en wanneer gaat hij zeggen dat het allemaal veel te snel gaat? Irreële shit dus!

Als je een beetje met manifesteren bezig bent dan zijn het denken en zeggen van dit soort dingen helemaal niet handig. Het universum denkt dan: U vraagt? Wij draaien! En ondanks dat ik om mij heen hoorde dat ik vertrouwen moest hebben (ik noem mezelf niet voor niets vertrouwen met Daan denk ik dan) vond ik dit toch heel erg lastig. De tijd die wij doorbrachten was hemels, ik voelde mij helemaal thuis bij hem. Ik gaf mij letterlijk over en durfde met hem zelfs al te praten over de toekomst ook al was het allemaal heel vers. Het voelde allemaal heel bijzonder! Ook hij vond dit en hij gaf mij het vertrouwen dat ik mezelf over kon geven. Toch merkte ik wel iets… ik vergat mezelf weer helemaal. De eerste weken van verliefdheid zijn natuurlijk fantastisch en je wil het liefst 24/7 bij elkaar zijn. Dat gebeurde dus ook deels. Niet dat we fysiek veel samen waren, maar we stonden continu met elkaar in verbinding ofwel via de app of via beeldbellen. Op dat moment vond ik dit helemaal geweldig en voelde mij super goed. In die tijd gebeurde er namelijk ook heel veel andere leuke dingen. Zo had ik horen gekregen dat ik mee mocht doen aan het tv-programma “Ik mis je”. Ik had mij ingeschreven voor een reiki cursus. Mijn instagram account ging echt super goed! Op mijn werk liep alles helemaal op rolletjes. Ik was superdruk met mijn nieuwe website en was allerlei plannen aan het maken voor mijn praktijk. Eigenlijk was alles helemaal in lijn met hoe ik mij voelde: gelukkig.

Maar doordat ik mij zo verloor in de liefde liepen de andere dingen ineens minder goed. Ik hoorde niks meer van het tv-programma. Op het werk waren er natuurlijk heel veel corona perikelen waardoor er best wel veel stress was onderling. Ik was minder bezig met mijn praktijk en mijn website viel helemaal stil en ik deed daar niks meer aan. Ook merkte ik aan mijn Instagram account dat ik volgers verloor. Niet dat dit erg is hoor! Maar het voelde toch niet helemaal goed. De reiki cursus voelde wel echt als een verrijking en ik wist ook: dit moet ik gaan integreren. Na de inwijding was het de bedoeling dat we gewoon in stilte zouden zitten. Aangezien ik van het schrijven ben (joh) besloot ik om in mijn boekje mijn ervaringen op te schrijven. Daar kwam letterlijk naar voren dat hoe lief ik …. Ook vindt, ik heb echt meer tijd voor mezelf nodig. Toch jammer dat ik mij daar niet aan hield. Na de cursus was het de bedoeling dat je een reiki detox zou doen van 21 dagen. Er kwam letterlijk heel veel los en vrij maar het voelde super goed in het begin. Totdat ik het unheimische gevoel kreeg dat er iets mis zou gaan, er zou iets gaan gebeuren en ik had intuïtief allang door wat dit zou zijn. Zonder er al te veel over willen zeggen gebeurde precies hetzelfde als wat er met die date na Canada gebeurde. Hij kon het niet…

Toen ben ik gaan doen waar ik goed in ben; kop in het zand en door! His loss dacht ik nog. Maar toch snapte ik er ook helemaal niks van en vooral niet als je kijkt hoe wij met elkaar omgingen. Maar goed, ik had zat te doen! Want ik was met de reiki detox bezig. Ik wilde voor Moederdag een video maken speciaal voor alle moeders in welke vorm dan ook (check deze hier ). Ik kon eindelijk weer aan mijn website werken en nadenken over wat ik nu precies wil. Eindelijk had ik gewoon weer tijd voor mezelf. Ik ging mij hierdoor niet laten tegenhouden en zou lekker aan mezelf werken. Nu weet ik uit ervaring dat je kop in het zand steken uiteindelijk er wel voor zorgt dat je geen lucht meer krijgt en dat je alsnog je demonen in de ogen moet kijken. Maar ik zat in zo’n lekkere flow dat ik dacht: nee joh! Ik heb deze “break-up” helemaal onder controle. Toen kreeg ik vakantie en kwam ik in de ontspanningsmodus en had ik tijd om na te denken en dingen te verwerken. Ik was onrustig, een soort zenuwachtig gevoel waarvan je niet weet waar dit vandaan komt. Ik wilde het natuurlijk voor mezelf houden maar ik wist ook gelijk dat dit eigenlijk helemaal geen goed idee zou zijn. Ik wilde het liefst weer mijn oude patroon uit de kast halen: ik kan het zelf allemaal wel en ik los het zelf wel op. Ik dacht bij mezelf dat dit gevoel kwam doordat ik te veel tijd had om na te denken. Ook vond ik dat ik dit gevoel niet mocht hebben want ik ben zo goed bezig en zit in zo’n lekkere gelukkige flow! Daardoor raakte ik nog meer in paniek want waarom voel ik mij dan zo?!

Gelukkig ben ik niet zo heel eigenwijs meer als dat ik vroeger was want ik besloot om het toch aan te kaarten bij mijn therapeut. Eigenlijk komt het er gewoon op neer dat ik mezelf nog steeds niet goed genoeg vind. Ik ben vroeger best vaak afgewezen en niet alleen door mannen/jongens, maar ook gewoon door de mensen om mij heen. Zo werd ik bijvoorbeeld gepest op de basisschool en ik heb nooit zo door gehad dat dit een impact had op hoe ik nu functioneer. Op deze situatie hebben we dan ook EFT (emotional freedom technique) toegepast. Maar niet alleen het pesten heeft zo zijn weerslag gehad, ook mijn moeder had er een handje van om mij af te wijzen. Als kind had zij haar eigen struggles door het overlijden van haar man. Voornamelijk toen ik ouder werd was zij heel egocentrisch en kon zij niet meer echt voor mij “zorgen”. Eigenlijk waren haar problemen altijd erger en dit was niet alleen toen zij ziek werd, daarvoor kon zij dit ook al uiten. Ik mocht er nooit zijn en heb mij altijd anders voorgedaan dan dat ik was. Ik heb geen wrok naar mijn moeder toe, absoluut niet zelfs. Eigenlijk heb ik nu hetzelfde patroon als mijn moeder want zij was ook bang afgewezen te worden. Dit is ook iets wat ik in part 1 en 2 heb besproken.

Na de therapiesessie zijn er weer wel wat dingen duidelijk geworden. Ik heb mezelf niet de tijd gegeven om te rouwen over het feit dat ik weer een soort van afgewezen ben. Daardoor ontstond weer die onrust en bleef ik maar bezig om niets te voelen. Het gekke is dat ik weet dat ik af en toe juist dingen moet voelen en dingen moet doorstaan maar oude gewoonten zijn blijkbaar lastig om los te laten. Gelukkig heb ik er nu niet zolang mee rond gelopen en weet mijn hoofd wel dat het niet aan mij ligt als iemand besluit om afstand te nemen. Maar mijn ziel dacht daar heel anders over. Al deze wonden werden weer even opengereten en dat kost tijd om ze weer te laten helen. Ik weet dat het goedkomt en we hebben tijdens de therapie een bonk zelfliefde in mijn lijf vastgezet (ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven). Mijn lijf deed overigens heel erg moeilijk hierover! Het begon helemaal te shaken en het leek net of hij het niet wilde hebben, bizar toch?! Maar het feit wil wel dat je eerst van jezelf moet houden voordat je van iemand anders kan houden. Maar het proces voelt soms best wel eenzaam en vooral als je iedereen om je heen gezinnetjes ziet stichten. Ik ben nog steeds die persoon die nog maar 1 relatie heeft gehad en alleen is terwijl ze wel een kinderwens heeft. En nee, dat is niet erg!! Want ik weet nu al dat mensen dat tegen mij zouden zeggen. Het is natuurlijk ook een heel mooi proces en ik kan doen wat ik wil! Ik hoef met niemand rekening te houden, maar ook dat is soms best wel eenzaam. Maar nu ik dit erken voel ik het ook en kan ik hiermee aan de slag. Ik vind het wel geestig dat ik dus net een Cosmic box heb gekregen die helemaal in het teken staat van het thema zelfliefde. Dus wat dat betreft kwam deze echt op het goeie moment!

Ben ik dan nu nog bezig met Tinder en dergelijke? Ik kan daar heel kort over zijn: nee… ik heb daar echt even helemaal geen zin in. Laat ik eerst mezelf maar eens liefhebben.

Liefs,

Daan

Hoe overleef ik mijn moeders CVA (beroerte)? (part 2)

Sat, 31 Jul 2021 11:56:04 GMT

Dit is een vervolg op deel 1.

Na vele kamers te hebben gezien kwam er eindelijk een arts die ons vertelde wat er aan de hand was. Een grote bloedprop zat vast in de rechterkant van haar hersenen, oftewel, ze had een zware CVA (beroerte). Er waren eigenlijk 2 opties, of we deden niks en dan zou het gewoon afgelopen zijn (zo interpreteerde ik het overigens). Of ze zou een middel toegediend krijgen (soort bloedverdunners) die ervoor zou zorgen dat de prop zou slinken. Natuurlijk roep je gelijk dat je die optie wilt want dan komt je moeder weer terug! Maar de arts gaf aan dat daar wel risico’s aan verbonden zaten. Ze zou daardoor weer een hersenbloeding kunnen krijgen en in mijn moeders toestand was dit wel een groot risico. Als we dit zouden doen dan waren de komende 24 uur kritiek. Er zou dan nog van alles kunnen gebeuren. Toch kozen wij voor deze optie want niets doen sloeg helemaal nergens op. Je wil toch alles hebben geprobeerd. Ik was ook nog steeds in de overtuiging dat het allemaal wel goed zou komen en dat ik, bij wijze van, de week daarop gewoon weer met mijn moeder aan tafel zou zitten om te kletsen over degene die ik nu weer leuk vond.

Even een korte samenvatting over hoe het CVA mijn moeder beïnvloede. Het bloedpropje zat in haar rechterhersenhelft. Dat betekent dat zij linkszijdig verlamd was en ja, ik vond dit ook heel erg gek. De dokter heeft mij dit een paar keer uit moeten leggen. Niet alleen was zij verlamd, maar ook haar karakter was veranderd. Dat hadden wij op dat moment niet heel erg door. We vonden haar wel wat kinderlijker maar dat zij echt een heel ander persoon werd was op dat moment nog niet heel erg aan de orde voor mijn gevoel. Je focust je ook meer op het lichamelijke omdat dit echt een beperking was wat je zag. Later kwamen er veel meer beperkingen bij, maar ze leerde ook weer heel veel. Hier kom ik op een later moment weer op terug. Wat overigens wel heel toevallig en gek was is dat ik op dat moment (op een blauwe maandag) de opleiding logopedie deed en daar hadden we een tentamen over de hersenen. Zonder te leren heb ik daar een 7 voor gehaald omdat het voor mij in de praktijk allemaal was gebeurd. Ik wist toen overigens al dat ik ging stoppen met de opleiding. Ik ging naar school voor afleiding, want jemig, wat heb ik dat veel gezocht in die tijd…

Na het gesprek met de arts mochten we eindelijk naar haar toe. Ze lag op de ic dus ik had wel een vermoeden dat dit echt ernstig was. Nu ik ouder ben weet ik dondersgoed dat ze hartstikke ziek was en dat de kans dat ze zou komen te overlijden echt heel groot was. Maar als 17-jarige zie je dit gewoon niet. Mijn puberbrein kon dit helemaal niet aan en die kon dit helemaal niet bevatten. Niet alleen mijn puberbrein deed moeilijk, maar ook mijn eigen gevoel als dochter was gewoon eigenwijs en wilde het niet zien. Je doet alsof het allemaal wel meevalt. Die machines waar ze aanzat waren er toch allemaal maar om haar in de gaten te houden? Dit is allemaal puur ter preventie! Ik was het continu voor mezelf allemaal aan het downgraden zodat het allemaal wel meeviel. Toen wij aan haar bed stonden kon ze ook gewoon op ons reageren! En ze bewoog zelfs haar tenen! Dus het viel allemaal wel mee! Niks aan de hand! Maar ondertussen had ik wel een zenuwachtig gevoel in mijn buik en die negeerde ik keihard.

Mijn moeder reageerde dus op ons, maar ze was heel recalcitrant. Ze wilde haar bed uit en naar huis. Ze probeerde dit ook te doen maar omdat zij natuurlijk deels verlamd was ging dit niet. Daardoor werd zij eigenlijk nog bozer en omdat zij een gevaar voor zichzelf werd kwam het besluit om haar vast te binden aan het bed zodat zij in ieder geval niet uit bed kon vallen. Tot op de dag van vandaag zie ik dit beeld voor mij. Misschien was dit ook wel het moment dat ik wist dat het een heel lang proces zou worden. Het is een heel verdrietig beeld. Je ziet een moeder liggen die niet meer jouw moeder is zoals je haar kende. Ze was boos, verdrietig en had geen oog voor jou maar alleen voor zichzelf. Ze kon amper volzinnen maken en hetgeen wat ze zei was alleen maar negatief. Als kind ben je machteloos en het liefst knip je op dat moment in je vingers zodat je, of terug kan in de tijd om dit te voorkomen, of vooruit in de tijd zodat zij weer beter is. Deze vragen kwamen ook wel gelijk in mij op. Hadden wij dit kunnen voorkomen? Hadden wij haar eerder naar een dokter moeten sturen? Eigenlijk een ‘wat als’ gevoel. Er waren op zich wel wat signalen voor het infarct die duidden op dat er wel echt iets lichamelijks aan de hand was. Ze was bijvoorbeeld heel veel afgevallen, ook had ze hartkloppingen. Maar zij gaf aan dat dit stress was en dat het heel normaal was dat dit dan gebeurde. Dit is allemaal achteraf geneuzel en wij hebben als kinderen echt wel een paar keer gezegd dat zij naar een dokter moest omdat wij ons zorgen maakte. Maar uiteindelijk is het mijn moeder die dan daadwerkelijk moet gaan en dan komt toch die eigenwijsheid om te hoek kijken.

Na een tijdje bij haar bed te hebben gestaan kregen we van de verpleging te horen dat het voor ons ook tijd was om even uit te rusten. Eigenlijk kregen wij het bevel om naar huis te gaan en nog een paar uurtjes proberen te slapen. Alsof dat zou lukken dacht ik nog… ik wilde hoe dan ook eerst een sigaret als ik thuiskwam. Smaakte dit dan lekker? Nee natuurlijk niet! Je zit met je hoofd bij je zieke moeder. Was het wel een goed idee om naar huis te gaan? Stel dat er toch iets gebeurd? Dan zijn we er niet bij! Mijn hoofd ging van de ene gedachte naar de andere. In bed probeerde ik mijn ogen dicht te doen maar dan zag ik mijn moeder weer liggen op de badkamervloer. Ik probeer mij nu ook voor de geest te halen wie de badkamer heeft schoongemaakt. Want daar lag natuurlijk bloed doordat zij op de rand van de douche was gevallen. Dit zijn allemaal van die details die ik niet meer weet en dat is misschien maar goed ook. Maar de details van hoe zij daar lag weet ik nog al te goed en dat spookte die ochtend, want dat was het inmiddels al, steeds door mijn hoofd. Wat zou de dag ons verder brengen? We moesten het haar moeder gaan vertellen, hoe zou zij reageren? Ik moest mijn werk gaan bellen dat ik die zaterdag niet zou kunnen komen werken en eerlijk? Ik vond dit nog het meest spannende omdat ik het nooit zo prettig vond om mij af te melden! Iets waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds last van heb haha. Ik moest ook mijn vrienden op de hoogte gaan brengen, hoe zouden zij reageren? Zouden zij gelijk naar mij toekomen? En dan het aller allerbelangrijkste: Hoe gaat het verder met mijn lieve mama?

Lees het de volgende keer in deel 3.

Liefs,

Daan

Hoe overleef ik mijn moeders CVA (beroerte)? (part 1)

Sun, 18 Jul 2021 11:52:31 GMT

Ik was 17 jaar toen mijn wereld ineens op zijn kop stond en ik mijn “echte” moeder verloor. Ik wil graag het verhaal delen vanuit mijn perspectief en hoe ik dit als rasechte puber heb ervaren. Het is een verhaal wat mij zelfs tot op de dag van vandaag aangrijpt. Ik heb mij nog nooit zo alleen gevoeld en bij de laatste lesdag van de opleiding verlies- en rouwtherapie werd nog eens bevestigd hoe erg ik eigenlijk iemand nodig had die zich over mij ontfermde. Je hebt al geen vader meer en je moeder is ineens ernstig ziek. Hoe ga je hiermee om als 17-jarige? Je fundering valt weg en eigenlijk ben je in één klap volwassen terwijl je dit eigenlijk nog helemaal niet aankunt. Maar laten we beginnen bij het begin…

Het was midden in de nacht en ik werd wakker van een harde klap en van mijn broer die van zolder naar beneden rende. Nog half slaperig hoorde ik dat ik een ambulance moest bellen? Toen ik mijn slaapkamer uitkwam zag ik haar liggen op de badkamervloer, of nou ja liggen? Ze zat op handen en knieën en onder haar lag een plas bloed. Ik begreep er helemaal niks van maar ik schoot wel gelijk in paniek. Maar ik moest 112 bellen dus er was geen tijd voor paniek en ook niet voor mijn bel angst die ik had. Ik kreeg een vrouw aan de lijn die natuurlijk heel rustig bleef. Ik schreeuwde dat het niet goed ging met mama en dat er snel iemand moest komen. Zij stelde allerlei vragen en ik moest daar dus schijnbaar antwoord op geven, maar ja! Het was nog niet de tijd van het mobieltje dus ik zat met de vaste telefoon te bellen op mijn moeders slaapkamer. Dus al schreeuwend vroeg ik mijn broer van alles wat de vrouw wilde weten. Ik was zo in paniek dat ik niet echt kon focussen en het gekke is? Het leek alsof ik op dat moment een klap van iets of iemand in mijn gezicht kreeg zo van: Doe nou eens rustig! En dat werkte gek genoeg. Ik denk overigens nog steeds dat mijn vader hier iets mee te maken had, noem het zingeving, voor mij werkte het.

De vrouw kon eigenlijk al heel snel niets meer voor mij doen dus werd mij gezegd dat ik de ambulance op moest wachten. Het cliché is waar, het duurt voor je gevoel echt een eeuwigheid dat hij er is. Natuurlijk was het maar 10 minuten, maar het voelde echt als uren. Er kwamen 2 ambulancebroeders met een brancard het huis in en liepen gelijk door naar boven. Ik liep te ijsberen van mijn slaapkamer naar de badkamer en omdat mijn broer mijn moeder ondersteunde was ik het aanspreekpunt. Mijn moeder riep ondertussen alleen maar dat ze naar bed wilde, dat was ook het enige wat ze riep. Ze ademde ook heel erg zwaar en ze had een hoofdwond. Dus ik dacht ze is uitgegleden, heeft nu die wond en misschien wel een hersenschudding. Eigenlijk hoop je op dat moment dat dat het is, maar stiekem wist ik wel dat dit echt niet goed was. 1 broeder kwam op mij af en ging het gesprek met mij aan. “Je moeder heeft waarschijnlijk een beroerte en we moeten heel snel naar het ziekenhuis om het te behandelen”. Ik weet nog dat ik reageerde met het feit dat alleen maar oude mensen dit toch kregen? En niet vrouwen van 52 jaar? Ik snapte er helemaal niks van en eigenlijk wist ik ook niet zo goed wat een beroerte nou precies was. Ik weet wel dat ik het doodeng vond en toen de broeder vroeg of ik meewilde in de ambulance was mijn antwoord heel duidelijk: NEE! Je zult net zien dat ze dan doodgaat terwijl ik naast haar zit. Ik had pure angst in mijn lijf want ik was als de dood (slechte woordspeling, I know) dat mijn moeder er straks niet meer zou zijn. Ik wilde heel graag met mijn broer mee in de auto naar het ziekenhuis toe.

Weet je dat een ambulance echt superhard kan rijden? Maar echt dat zo’n ding over drempels heen kan vliegen? Op zich is dit erg logisch want vaak is er toch wel enige vorm van haast om iemand naar een arts te krijgen. Wij hadden namelijk wat moeite om het bij te houden. De sirenes waren niet aan en ik vond dit positief want als het echt zo ernstig zou zijn dan doen ze deze toch wel aan? Het bleek later dat ze deze alleen aandoen als er veel verkeer op de weg is. Het was rond half 2 ’s nachts dus er was geen kip op de weg. Ook dit is weer zo’n moment dat ik hoop had, dat ik dacht dat het allemaal wel meeviel. Maar zodra je een ziekenhuis binnenkomt en je wordt van kamer naar kamer gestuurd, zonder dat ze echt vertellen wat ze nu aan het doen zijn? Dan is het op zich wel goed mis. Ik baalde als een stekker dat ik mijn sigaretten niet mee had genomen. Ja, ik rookte toen echt als een ketter, don’t shoot me! Ik ben inmiddels als 9 jaar gestopt? Maar toen vond ik dat nog stoer want nogmaals: ik was 17 jaar…

Zenuwachtig bleven we maar wachten en dronken we vieze ziekenhuis koffie en thee. Je hebt eigenlijk nergens trek in, je wil gewoon weten wat er nu allemaal aan de hand is. Ondertussen wisten alleen mijn broer en ik hiervan af, niemand hadden we op de hoogte gesteld omdat het dus zo laat was. Je wordt ook een beetje heeeeeel erg geleefd op zo’n moment. Mijn moeder haar moeder, dus mijn oma, die hebben we bijvoorbeeld niet gebeld. Natuurlijk zijn we gelijk de volgende dag naar haar toe gegaan. Maar nu denk ik nog wel eens of we het misschien niet gelijk hadden moeten zeggen. Dit is meer mijn stukje hoor, ik heb er verder geen spijt van, maar wel een ‘wat als’ gevoel. In ieder geval zaten wij in het ziekenhuis te wachten op een arts die ons zou vertellen of het echt een beroerte was die mijn moeder op dat moment had.

Lees de volgende keer part 2

Liefs,

Daan

Van daten tot (t)rouwen (part 2)

Sun, 04 Apr 2021 11:47:39 GMT

M ocht je Part 1 nog niet hebben gelezen klik dan hier. Er is op dit moment van schrijven een lockdown gaande met een avondklok dus daten is super lastig. Toch heb ik nog nooit zoveel gedatet als het afgelopen jaar. Ik heb echt een leuke tijd achter de rug en ik probeer dat stemmetje met dat de tijd dringt echt even uit te schakelen. Bij mijn laatste date was ik niet eens zenuwachtig! Ik had er gewoon zin in! Het was zelfs iemand die veel jonger was dan ik. Ik had al mijn twijfels hoor, maar toch wilde ik er open ingaan. Dan is het wel oprecht jammer als iemand dan niet is wat je had gehoopt, maar je bent wel een ervaring rijker en je hebt een leuke middag/avond gehad. Daarna was ik er wel weer even klaar mee moet ik zeggen. Ik wilde even een korte pauze om me weer op mezelf te richten. Dat gevoel wat ik na Canada had heb ik dus nog niet weer ervaren.

Wat ik ook erg lastig vind is wanneer je gaat vertellen dat je geen ouders meer hebt en dat jouw rugzak wel iets groter is dan de gemiddelde 35-jarige. Je wil niet gelijk op een datingapp alles op tafel gooien want dat schrikt iemand misschien af. Maar ik heb ook op mijn profiel staan dat ik verlies- en rouwtherapie aan het doen ben. Dus de meeste mannen willen eigenlijk wel weten waarom ik hieraan begonnen ben. Ik vertel vaak ook wel gelijk hoe de vork in de steel zit, puur om te kijken hoe ze reageren. Ik weet dat dit natuurlijk niet echt heel slim is, maar aan de andere kant hoort het wel bij mijn leven en het is de reden waarom ik deze opleiding ben gaan doen. De mannen reageren over het algemeen wel prima hoor. Of ze willen van alles weten, of ze kappen het af en geven aan dat we dit beter kunnen bespreken als we elkaar in het echt zouden zien. Soms komen er ook verhalen los aan de andere kant en merk je dat mannen ook ineens heel open worden met hun verhaal. Ik vind het eigenlijk het leukst en het fijnst als dit dus gebeurd. Ik weet dan dat een man het niet erg vindt om zichzelf bloot te geven. Ik merk toch een soort weerstand bij mezelf als ze het onderwerp afkappen. Maar ik snap het ook wel weer, zoiets bespreek je eigenlijk gewoon liever live. Als zij er dan live niet over beginnen dan weet ik genoeg en ben ik eigenlijk ook gelijk afgeknapt. Ik hou gewoon niet van koetjes en kalfjes praat. Je wil elkaar leren kennen en dat doe je niet door alleen maar over het weer te praten, of over wat je favoriete serie is.

Nu krijg ik sowieso vaak te horen dat mijn lat wel erg hoog ligt en dat ik te veel eisen stel. Maar ik denk persoonlijk dat ik dit als 35-jarige ook wel mag doen. Ik weet wat ik wel en niet wil in het leven en daar hoort een man bij die mij volledig daarin steunt. Er zal ook een stuk bescherming naar mezelf toe inzitten. Ik vond (soms nog vind) het lastig om mezelf helemaal bloot te geven. Hoe open ik ben in deze blog, hoe lastig ik het vind in de armen van een man zeg maar. Ik ben verbaal erg sterk, dat weet ik ook, maar zodra er iets van affectie om de hoek komt kijken merk ik dat ik dit lastig vind. Ook als een man zich zorgzaam opstelt vind ik dat moeilijk omdat ik gewend ben om voor mezelf te zorgen. Het liefst doe ik alles gewoon zelf! Dan kunnen er misschien ook minder fouten gemaakt worden. En als deze dan worden gemaakt dan is het mijn eigen schuld. Hulp vragen is altijd al lastig geweest omdat ik niet iemand wil lastigvallen met mijn problemen. Ik denk het namelijk altijd wel zelf op te kunnen lossen. Dit hebben mijn moeder en allebei mijn oma’s ook laten zien. Ik ben opgegroeid met het feit dat je als vrouw echt wel alleen kunt zijn. Ik weet niet hoe het is om een man figuur om mij heen te hebben. Ja, een oudere broer, maar dat vind ik anders omdat hij op een andere manier een soort voorbeeld was. Mijn vrouwelijke familieleden, en dus de vrouwen die ertoe deden, waren allemaal alleen na het overlijden van hun partner. Zij deden zich zo sterk voor dat ik natuurlijk het idee heb gekregen dat je als vrouw alleen de hele wereld aankunt. Maar dat als je wel een partner hebt dan zou deze kunnen te komen overlijden, net zoals bij mijn moeder en oma’s. Dus wat is het thema denk je? Inderdaad, angst! Ik denk dat zij zich er ook niet aan durfde te wagen omdat ze niet nog een keer door dat verdriet heen wilden. Natuurlijk is dit allemaal gissen want ik kan het ze niet meer vragen. Maar ik denk wel dat ik onbewust dit patroon heb overgenomen. Het zit absoluut niet in mijn DNA want het is meer een gedragspatroon wat ik zou kunnen doorbreken.

Het is dus een cyclus waar ik uit probeer te komen en langzaam maar zeker gaat dit toch wel de goeie kant op. Ik heb mij de laatste tijd erg gericht op mezelf en ben bezig geweest met deze “casus”. Ik heb deze gedragskoorden doorgeknipt voor mezelf zodat ik mij kan openstellen voor de liefde. Nu moet ik zeggen dat ik voor Tinder en dergelijke weinig tijd had, of nou ja, ik wilde er geen tijd voor vrij maken. Ook omdat ik dus vond dat ik eerst wat dingen op moest lossen voor mezelf. Toch zeggen ze niet voor niets dat als je je richt op jezelf en op je eigen geluk dat de liefde vanzelf komt. Nu heb ik deze liefde nog niet gevonden. Maar ik heb wel de datingapps weer aan geslingerd (eigenlijk puur uit verveling toen ik ’s avonds op de bank zat) en daar zitten wel wat leuke mannen bij. Ik heb ook wel zin om te daten, al is het gewoon om even uit de sleur te komen van het werk, studie en het opzetten van mijn eigen praktijk. Ik ga er gewoon open in, zonder verwachtingen en dan zien we het wel. De eerste date staat al gepland en hij weet ongeveer mijn hele verhaal al. Is dit slim? We gaan het meemaken!

Liefs,

Daan

Van daten tot (t)rouwen (part 1)

Tue, 16 Mar 2021 12:45:23 GMT

Laatst kreeg ik op een datingapp de vraag of ik geen kinderwens had, want ik was toch al wel 35 jaar oud en de klok begon te tikken volgens deze beste man. Voor mij was dit gelijk het teken dat ik de match moest opheffen. Natuurlijk heb ik een kinderwens! Natuurlijk begint de tijd een beetje te dringen, maar dat deze man dit mij even moest vertellen? Nee, dat trok ik absoluut niet. Ik werd in een gat gegooid waar ik niet in wilde komen en ik hoorde ook gelijk mijn leerlingen in mijn hoofd weer zeggen dat ik het eeuwige kattenvrouwtje ben. Ik maak geen grap, dit wordt regelmatig tegen mij gezegd door deze lieve schatjes. Met ook gelijk de vraag of ik niet op Tinder zit. Natuurlijk heb ik deze datingapp geprobeerd! Ook allemaal anderen, van Happn tot aan het serieuze E-matching, maar niks heeft nog tot de liefde van mijn leven geleid. Je gaat toch aan jezelf twijfelen of je misschien niet te kieskeurig bent. Maar na het zoveelste bericht van een 60-jarige man die op zoek is naar een jong ding is een beetje kieskeurigheid toch niet heel erg? Of heeft het te maken met het feit dat ik het voorbeeld heb van 3 vrouwen die allemaal hun man zijn verloren en daarna zonder partner verder zijn gegaan?

Ik ben op dit moment ook bezig met de opleiding verlies- en rouwtherapie en daar moet ik een levensloop voor schrijven. Daar zit ook het thema ‘liefde’ in waarbij je de relaties die jij hebt gehad onder de loep legt. Nu wil het feit dat ik maar 1 relatie heb gehad in mijn leven. Dit was op mijn 18e nadat mijn moeder ziek was geworden. Wij hebben ongeveer een relatie gehad van 2,5 jaar. Maar op dat moment worstelde ik heel erg met mijn zieke moeder. Ik was mantelzorger geworden en ik struggelde met het feit dat mijn moeder, die ooit mijn beste vriendin was, mijn moeder niet meer was. Ik deed alles fout in haar ogen en dat kreeg ik continu te horen. Op wie reageer je dan je frustraties af? Juist, op je partner, die dat eigenlijk helemaal niet verdiende. We waren ook nog heel jong hoor, dus communicatie was wel een dingetje, maar dit had anders gekund. Toen deze relatie stopte heb ik denk ik onbewust gedacht: Het is makkelijker om geen relatie te hebben want anders moet ik diegene gaan vertellen over mijn moeder en dan moet hij ook nog kennis met haar gaan maken. Hoe heftig is dat om te horen als date? Je hebt geen vader meer, maar je moeder is ook zwaar gehandicapt en daar zadel je dan iemand anders mee op. Ik dacht echt dat niemand hierop zat te wachten. Oftewel, de muur werd heel rap naar boven toe gemetseld en ik kan je vertellen, die was moeilijk af te breken. Er zat behoorlijk wat werk in en ik had het beste cement gebruikt.

Nadat mijn moeder was overleden kwam ik dus in een gat terecht (lees dat verhaal hier) en je bent niet alleen jezelf kwijt, maar je hebt ook geen partner om het mee te delen. Aan de ene kant ben ik heel blij dat ik dit proces zelf heb kunnen doorstaan, maar aan de andere kant mis je een arm om je heen op het moment dat je het eigenlijk het meest nodig hebt. Ik kwam elke keer weer in een leeg huis terecht en zat ik weer in mijn eentje op de bank. Tijdens mijn instorting waren mijn beste vriendinnetjes zwanger en ik vond dat echt te gek en ik vond het superleuk om ze te overladen met cadeaus voor de kleine. Maar er was ook een besef, ik was nog steeds alleen en was nog ver weg van het krijgen van kindjes, als het mij overigens gegund is. Het leek wel of er allerlei rouwprocessen aan de gang waren en ik kon het allemaal niet ordenen. Ik wist dat ik eerst mezelf weer enigszins op de rit moest krijgen voordat ik überhaupt mezelf kon openstellen voor iemand anders. Maar ik had er wel behoefte aan en dat vond ik een goed teken want dat was een tijdje geleden.

Na mijn reis naar Canada was ik zo in tune met mezelf dat ik ineens toch dates had via die welbekende datingapps. Ik legde er geen druk op ofzo? Heb geen idee! Maar ik had de ene match na de andere. Ik vond het afspreken allemaal hartstikke eng en was bloed zenuwachtig elke keer, maar ja, je moet iets als je de liefde wil ervaren in je leven. Ik was echt benieuwd of ik nog verliefd zou kunnen worden. Natuurlijk ben ik dat echt wel een paar keer geweest. Maar ik had (heb?) de gave om de verkeerde mensen uit te kiezen en als ik het eenmaal te pakken had kon ik daar moeilijk vanaf komen. Ik was ook wel iemand die het aan alle vrienden vertelde, maar niet aan diegene zelf, wat op zich niet handig is. Die keren dat ik het wel deed liep ik namelijk een blauwtje en werd het voor mij weer bevestigt: je kunt beter alleen blijven dan krijg je tenminste geen gebroken hart. Want dan begon het rouwproces weer van voor af aan en als ik ergens geen zin aan had was dat het wel. Dus bleef ik in mijn eigen bubbel/ fantasie want daar was het veilig.

Maar goed, jullie willen natuurlijk weten of ik de liefde weer enigszins heb kunnen voelen na mijn Canada reis. Mijn antwoord daarop is een dikke vette ja! Het moment dat iemand voor je deur staat en weet dat dit het wel eens zou kunnen zijn, dat gevoel had ik! Je hoort het al, ik had het. Het waren een paar fantastische weken. Deze persoon liet mij weer voelen hoe het is om jezelf helemaal over te geven. Hij brak mijn muur met een mokerslag doormidden en wist tot de kern te komen. Ik had dit werkelijk nog niet zo eerder ervaren en voelde mij heel erg op mijn gemak bij hem. Je weet gewoon dat dit goed zit en dat dit heel leuk zou kunnen worden. Niet wetende dat er bij hem nog heel veel oud zeer was waar hij echt nog mee moest dealen. Zijn eigen rouwprocessen die hij keihard had weggestopt. Hij moest daarmee aan de slag, hoe k*t voor mij ook, ik snapte waarom. Ik kon mezelf ook niet openstellen toen, dus ik kan dat van hem nu ook niet verwachten. Dus brak er voor mij weer een nieuw mini rouwprocesje aan waarbij ik het daten weer on hold had gezet.

We zijn nu bijna 1,5 jaar verder weer en we zitten middenin Corona tijd. Heb ik dates gehad? Hoe reageren mannen als ik over mijn ouders vertel? Lees dat allemaal in part 2!

Papa, ik lijk steeds meer op jou?!

Sun, 28 Feb 2021 12:35:04 GMT

Het is vandaag 28 februari 2021, als mijn vader nog had geleefd was hij 72 jaar geworden. Rond zijn verjaardag ben ik altijd onrustig en is de kans van het krijgen van een paniekaanval vaak net iets groter. Door mijn opleiding en ook door alle therapieën die ik heb gehad probeer ik nu meer stil te staan bij mijn gevoel en ja, ik ben verdrietig. Het voelt als een groot rotsblok wat op mijn longen drukt en ik krijg het maar niet weg. Geen meditatie, wandeling of hardloopsessie kan hier tegenop want het gevoel blijft. Het ene jaar is het sterker aanwezig dan het andere jaar. Maar omdat ik nu bezig ben met het schrijven van mijn levensloop voor de opleiding lijkt het dit jaar allemaal net iets zwaarder te zijn. Ik word me steeds meer bewust van het feit dat ik geen idee heb wie mijn vader eigenlijk is en dat ik daar ook nooit achter ga komen. Als je dan een levensloop schrijft en je krijgt allemaal vragen voor je kiezen zoals:

    Wie is je vader? Wat voor persoonlijkheid heeft/had hij?
    Wat waren zijn hobby’s, wat deed hij het liefst?
    Wat voor waarden heb je meegekregen van je vader?
    Wat was zijn opvoedstijl?

Al deze vragen waren er over beide ouders, aangezien ik ook geen moeder meer heb, kun je je misschien voorstellen hoe lastig het is om deze vragen te beantwoorden. Ik heb dan ook meerdere malen een soort writer’s block gehad en het enige wat dan werkt is het gewoon even naast je neerleggen en iets leuks gaan doen.

Ik was 3 jaar oud toen mijn vader aan een leverinfectie overleed. Het enige waar ik aan kan zien of ik dezelfde rimpels krijg zijn de foto’s die ik nog heb. Maar ja, het waren de jaren 80 dus foto’s waren niet van hele goeie kwaliteit. Ook was mijn vader degene die de foto’s vaak maakte dus ik heb er niet zoveel. Ik heb 1 videoband waar hij opstaat, dus ik weet hoe hij praat en hoe hij beweegt zeg maar. Die video bewaak ik met mijn leven. Ik heb er zelfs nog een videorecorder voor zodat ik af en toe mezelf even kan terugwerpen in de tijd toen ik nog een vader (en moeder) had. Waarom ga je deze video dan niet digitaliseren? Ja, goeie vraag… omdat ik bang ben dat die video dan misschien wel kwijtraakt? Of dat het digitaliseren niet lukt en dat ook de video niet meer werkt? De meest rare gedachten komen dan in mij op en ik krijg er letterlijk paniek van. Dus dan maar af en toe de videorecorder naar beneden slepen.

Ze zeggen dat je je eerste echte gedachte kan onthouden vanaf ongeveer je derde levensjaar. Het zou ook eerder kunnen, maar je hoort wel dat dit vaak traumatische ervaringen zijn geweest. Mijn eerste echte gedachte was dat mijn vader in zijn kist ligt. Ik zie hem daar weer liggen met zijn donkere pak en een tevreden glimlach op zijn gezicht. Is dit traumatisch voor mij geweest? Helemaal niet zelfs! Ik haal er zelfs kracht uit omdat ik voel dat het oké was voor hem. Hij was het eerste dode lichaam wat ik had gezien. Daarna heeft het heel wat jaren geduurd voordat ik weer een overleden iemand zag. Ook dit was een vader van een toenmalige vriendin van mij en ik weet nog dat hij er zo anders uitzag. Daardoor ging ik twijfelen aan mijn eigen beeld en of ik het niet wat geromantiseerd had in mijn hoofd. En misschien is dit ook wel zo! Is dit erg? Nee, ik denk het niet! Het helpt mij nog steeds om te weten dat mijn vader een soort van ok was met zijn dood. Mijn moeder heeft mij wel eens verteld dat zij mij ook continu kwijt was tijdens het condoleren. Als ze mij dan weer ging zoeken stond ik weer bij de kist van papa en was ik hem aan het verblijden met allerlei verhalen. Ik bleek ook een echt papa’s kindje te zijn. Dit is allemaal van horen zeggen en ik heb dus geen idee en dat raakt mij.

Soms vraag ik mij wel eens af hoe het zou zijn als hij nog zou leven. Zou hij dan nu trots op mij zijn? Zou hij dan mij komen helpen als ik weer eens een klusje in huis heb waar ik zelf niet uitkom? Zou hij mij advies geven op carrièregebied? Ik zou graag zelfstandig ondernemer willen worden en als 1 iemand daar verstand van heeft was hij het wel (hij was directeur van een grote wooncorporatie). Zou hij aan mijn kop zeuren dat hij graag nog meer kleinkinderen wil? Of nog erger, zou hij mijn toekomstige partner het vuur aan de schenen werpen omdat niemand goed genoeg is voor zijn dochter? Natuurlijk zijn dit allemaal als, als, als dingen en ze kunnen ook nooit werkelijkheid worden. Maar soms helpt het mij wel om even de luchtige kant te zien en om dat zware rotsblok even wat lichter te maken. Ook al weet ik niet helemaal of ik op hem lijk, 1 ding weet ik zeker:

Maar papa
Ik hou steeds meer van jou

Liefs,

Daan (je liefhebbende dochter)

Het syndroom van Sjögren, is dat een Ikea kast?

Sat, 13 Feb 2021 12:12:08 GMT

Ie dereen is wel eens een keer wakker geworden met een ontzettende kater na een avond stappen. Je wordt wakker en je krijgt je ogen amper open omdat het licht te fel is. Je tong zit aan het gehemelte vastgeplakt. Het lijkt alsof je de hele avond zulke rare dansmoves hebt uitgevoerd omdat je lichaam echt te stijf voor woorden is. Daarbij ben je zo ontzettend moe dat je het gevoel hebt dat je 3 dagen lang hebt staan feesten. Dit is eigenlijk het syndroom van Sjögren in een notendop. Dit is het gevoel waarmee ik 24/7 rondloop: een stevige kater die eigenlijk nooit helemaal weggaat ondanks de hoeveelheid water die je ook drinkt.

Jarenlang heb ik gedacht dat er iets medisch aan de hand zou moeten zijn. Maar elke keer als ik ging bloedprikken kwam daar “niks” uit. Ja, lage witte bloedcellen, maar dat vergat mijn huisarts mij te vertellen want dat was schijnbaar niet heel schrikbarend. Totdat ik voor een kalknagel naar mijn nieuwe huisarts in mijn nieuwe woonplaats ging. Zij wilde mij medicijnen geven voor dit euvel maar wilde wel eerst dat ik ging bloedprikken want deze pil kon je lever aantasten. Ik moest ook terugkomen voor de uitslag, niks bellen, gewoon naar de praktijk toe. Ik vond het eigenlijk onzin eerlijk gezegd. Als het goed is kan zij toch gewoon een recept uitschrijven zodat ik het kan ophalen bij de apotheek? Maar toen ik binnenkwam gaf zij aan dat er wel iets geks was. Schijnbaar had ik al meer dan 10 jaar hele lage witte bloedcellen (zij gaf ook de medische term, maar ik vind dit gewoon makkelijker). Voordat zij überhaupt iets ging uitschrijven moest dit eerst uitgezocht worden dus werd ik door verwezen naar een internist. Na vele bloedonderzoeken later kwam ik bij de beste man op het spreekuur. Ik ben daar gewoon alleen heen gegaan want ik had niet verwacht dat er iets uit zou komen. De beste man ging mij allerlei vragen stellen:

Heeft u een droge mond? Ja… maar er is mij altijd verteld dat dit door stress kwam
Heeft u droge ogen? Ja die heb ik ook, daarom kon ik geen lenzen in want dan zag ik na een uur niets meer omdat mijn lenzen zo beslagen waren
Heeft u stijve gewrichten? Ook die heb ik, maar ik ben een hardloper dus dat zal daar wel aan liggen
Bent u vaak vermoeid? Altijd, maar ook dit werd op stress gegooid

Er kwamen nog een aantal vragen voorbij maar dit waren de belangrijkste om een vermoeden te hebben van het syndroom van Sjögren. Het is een vorm van reuma, dus hij mocht de daadwerkelijke diagnose niet vaststellen, dat moest een reumatoloog doen. Toch hadden die lage witte bloedcellen eigenlijk niks met het hele syndroom te maken. Ze zijn er bij toeval achter gekomen dat ik deze ziekte heb. Mijn internist stond, en eigenlijk staat, nog steeds voor een raadsel. Ik heb zulke lage waarden dat ik schijnbaar elk virusje moet oppikken. Wat in deze tijd met Corona echt een fijn idee is en vooral als je in het onderwijs werkt. Hij gaf ook aan dat als ik een longontsteking zou krijgen dat dit voor mij wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn. Ik mag dan ook nooit en te nimmer aan de Prednison, want die verlagen deze cellen nog meer? Deze man heeft zoveel gezegd dat ik het allemaal niet 100% meer weet. Ook zat ik toen net in mijn rouwproces, dus ik vond dit niet prioriteit nummer 1 eerlijk gezegd. Ik weet nog dat ik de diagnose kreeg en het maar gewoon wegwuifde zo van: het is er lekker niet! Dat ik de zon niet meer zie schijnen en alles grauw is om mij heen is toch veel erger!

Nu zijn wij 3 jaar verder en merk ik dat hele goeie dagen heb, maar ook hele slechte. Ik noem dit vaak ‘flare’ dagen, oftewel een opleving. Mijn klachten zijn dan keer 1000 zeg maar. Het beste kan ik dan maar gewoon mezelf er aan toegeven en op de bank gaan liggen. Maar voor je gewrichten is het dan wel belangrijk om iets te bewegen dus meestal doe ik wel even een klein rondje buiten. Ik heb dit eens in de zoveel maanden een keertje dus dat is nog te overzien. Maar ik merk wel dat ze steeds langer duren en daar raak ik dan een beetje van in paniek! Stel dat het er meer worden?! Stel dat het straks weken duurt voordat een flare overgaat?! Ze noemen dit stukje in de rouwtherapie ook wel ‘levend verlies’. Je moet opnieuw leren leven met de beperkingen die een ziekte jou “oplegt”. En heel eerlijk? Ik ben net pas aan dit stukje rouw begonnen.

Terwijl ik dit stukje schrijf is het buiten -10 graden en hebben we net last gehad van een hele grote sneeuwstorm. Dus mocht jij dit in de zomer lezen? Ik ben zo jaloers dat het warm is nu! Nu zijn mijn klachten namelijk dagelijks keer 100. Maar Daan, dat is een 0 minder toch? Ja, want dit is dan de chronische kant en dat komt echt door de kou. Ik zie nu al zoveel mensen met een droge huid en droge lippen, laat staan hoe dit voor mij is. We leven nu ook in onzekerheid met het hele Corona virus om ons heen. We zitten in een tweede lockdown waarbij de middelbare scholen ook dicht zijn en er is een avondklok. Maar wat als ik nu toch ziek word? Dus als ik het virus krijg? Ik ben docent op een middelbare school en omdat ik de examenklassen lesgeef ook daadwerkelijk in het gebouw aanwezig elke dag. Sjögren patiënten behoren tot de risicogroep, maar ik eigenlijk nog meer omdat ik dus een hele slechte weerstand heb door die verlaging van witte bloedcellen. Op dit soort momenten komen mijn oude gewoontes van voor mijn instorting weer helemaal boven: joh, ik ga gewoon lekker door! Ik kan mijn (examen) leerlingen toch niet in de steek laten? Ik klop het af, maar tot nu toe heb ik alleen maar een klein hoestje gehad en verder 0 Corona klachten. In het begin was ik bang, nu niet meer. Het enige waar ik van baal is als ik weer zo’n stomme opleving krijg, zoals nu het geval is. Dus dat doorgaan is dan stiekem toch niet zo’n heel goed idee. Ik ga mezelf dus maar even in onesie op de bank neergooien…

Liefs,

Daan

Wat gebeurd hier!? Een vorig leven? Really? Part 2

Sat, 30 Jan 2021 12:07:20 GMT

L ees voor de zekerheid deel 1 nog maar een keer, of als je dit voor het eerst hebt aangeklikt: welkom! Or welcome! But read part 1 first om even in Robert zijn taal te spreken… Klik hier .

Ik had natuurlijk al wat ervaring met paniekaanvallen waarbij ik dacht dat ik gek zou worden, maar dit was wel even een leveltje hoger! Nu wist ik namelijk zeker dat ik gek werd. Hoe kan een mens ineens, uit het niets, een heel leven voor zich zien en navertellen?! Deze man, die ik ineens zo duidelijk voor mij zag, lag in een loopgraaf samen met zijn eenheid om zijn land te verdedigen. Dat land was Engeland om precies te zijn. Eerlijk gezegd hoorde ik niemand praten en hoorde ik ook geen geluiden. Het leek een soort stomme film waar ik in was beland. Ik zag ook alleen maar flitsbeelden, een soort bewegende foto’s van zijn leven. Die ik langzaam maar zeker aan elkaar kon koppelen. Ondertussen stelde de therapeute mij allerlei vragen en tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet hoe zij op die vragen kwam. Ze wist precies de juiste vragen te stellen.

De eerste vraag was op zich nog wel logisch want ze vroeg of ik was gestorven tijdens die oorlog. Ik kon gelijk de zin produceren: “Nee, ik ben alleen maar in mijn linkerschouder geschoten en die kogel heeft er dagenlang ingezeten”. Het gekke hiervan is dat ik al die jaren voor deze therapiesessie het heel fijn vond om mijn rechterhand op mijn schouder te leggen. Dit deed ik voornamelijk als ik stress had want dan kreeg ik er namelijk last van. Ik heb daar nooit iets achter gezocht eerlijk gezegd, ik vond het gewoon lekker zitten. Mijn therapeute vroeg dan ook of Daan, ik dus, daar nu nog last van had en het antwoord was volmondig “ja!”. Dus gingen we dit puntje herschrijven zoals dat heet, want deze pijn is niet van mij, maar van Robert. Ik moest de schotwond op mijn schouder visualiseren en deze proberen dicht te maken met mijn gedachten. Ik weet nog dat ik heel emotioneel was en dat het mij niet goed lukte. Want hallo! Wat zat ik hier te doen?! Het meest nuchtere persoon op aarde moest even horen dat ze last had van een wond van iemand anders en die moest zij zelf dicht gaan maken?! Koekoek! Maar het moest, want anders zou ik er altijd last van blijven houden. Dat waren overigens de woorden van mijn therapeut. Na wat mijn gevoel een eeuwigheid duurde lukte het en was ik ook wel trots want ik had iets opgelost met visualiseren? En ik kan je vertellen, tot op de dag van vandaag zit ik niet meer met mijn hand op mijn schouder en heb ik er ook geen pijn meer aan. Dus zeg het maar!

Het volgende stukje was het gezin. Schijnbaar had Robert aan zijn dochter beloofd dat hij weer terug zou komen uit de oorlog en dat hem niets zou overkomen. Niet echt een hele slimme belofte als je weet dat er ook een hele reële kans is om te sterven. Mijn therapeute vroeg ook aan hem of dit wel een goed idee was want zoiets kun je eigenlijk niet beloven. Maar hij zei het om zijn dochter, maar ook zichzelf, gerust te stellen. Want wat bleek, zijn vrouw was zwaar depressief dus het was lastig voor hem om ze beide alleen achter te laten. Hij wist dat zijn vrouw niet goed voor zijn dochter kon zorgen. Nu hoor ik je denken; jij hoorde toch geen stemmen? Dat klopt, maar dat is het gevoel wat ik dan kreeg en zo kon ik het wel zelf onder woorden brengen. Alsof ik iets doorkreeg wat ik dan moest vertellen. Ik weet overigens ook de namen van de vrouw en dochter niet. Maar ik weet zeker dat als ik meerdere sessies had gedaan of ik was er zelf mee aan de slag gegaan dat dit nog wel boven zou komen. Maar voor mij was dit ook wel even genoeg moet ik zeggen, er gebeurde zoveel! Die beloften die hij overigens had gedaan waren voor mij verder geen issue. Had ik hier last van in mijn dagelijks leven? I really don’t know…. Ik vond het voor hem voornamelijk heel vervelend dat hij hier zo mee worstelde. Het was namelijk wel iets wat hij vaker deed tegen zijn dochter om haar wat meer te beschermen tegen het aftakelen van haar moeder.

Dan komen we ook bij het heikel punt, de dood van Robert zijn vrouw. Dit beeld zag ik overigens niet meer bij de therapiesessie. Nadat we het gehad hadden over zijn uitspraken naar zijn dochter en die schotwond was ik helemaal gesloopt, ik kon niet meer. Het leek echt alsof iemand al mijn energie uit mij had getrokken en eigenlijk was dat ook zo. Mijn therapeute gaf aan dat ik de komende dagen misschien nog meer dingen zou kunnen zien en dat dit volkomen normaal is. Heel eerlijk gezegd was ik aan de ene kant heel erg nieuwsgierig, maar aan de andere kant ook weer heel erg bang. Ik kon het eigenlijk ook allemaal niet echt bevatten wat er nou was gebeurd en besloot het maar op mij af te laten komen. Ik was wel zo open dat ik het aan mijn vriendinnen vertelde en die moesten ook gelijk lachen want natuurlijk was ik een man in mijn vorig leven! We maken altijd grappen over mijn zware stem en lompheid dus het kwam niet als een verrassing. Maar toch vond ik het stiekem allemaal heel erg interessant en ging ik thuis toch nog even Googlen. Ik had schijnbaar regressietherapie gehad en dat heeft zij mij waarschijnlijk ook allemaal verteld maar hé ik werd geleefd als een malle op dat moment. Mocht je er meer over willen lezen, klik dan hier .

Na een aantal dagen kwamen er toch nog een paar dingen omhoog. Waaronder dus de naam, die wist ik tijdens de sessie nog niet. Ik weet dat ik thuis van de trap liep en dat ik ineens uit het niets iemand “Robert” hoorde roepen in dus mijn hoofd. Nu zou je denken dat er gelijk weer paniek op zou duiken want ik hoorde stemmen! Maar ik kon het gelijk koppelen aan de mystery man uit de therapiesessie. Ik heb dit meteen opgeschreven en ben weer verder gegaan met de dag, die overigens bestond uit heel veel op de bank liggen. Ik kon het op zich ook wel redelijk van mij afzetten, wat ik overigens niet had verwacht. Er kwamen nog wel wat meer kleine dingen omhoog maar het laatste wat ik wil delen is hoe zijn vrouw is overleden.

Tijdens een hardloopsessie, waar ik op zich best wel lekker inzat, kreeg ik ineens weer een beeld in mijn hoofd. Deze keer was het absoluut geen fijn beeld en ik raakte daar dus wel van in paniek. Ik ga het beeld niet omschrijven, maar zoals vermeld in deel 1 heeft zijn vrouw ervoor gekozen om uit het leven te stappen. Nu heb ik in mijn eigen leven, en voornamelijk als kind, heel erg angst gehad voor berichten over zelfdoding. Ik heb zelfs een fase gehad dat ik niet over de spoorwegovergang durfde met de fiets omdat ik bang was dat ik de trein niet zou horen en dat het dan mis zou gaan. In de auto deed ik dan mijn ogen dicht en hield ik mijn adem in. Nu wil ik oppassen met dit soort dingen koppelen aan een vorig leven omdat in mijn privésfeer ook dit soort dingen zijn gebeurd. Dus het kan ook gewoon een angst zijn geweest omdat het allemaal dichtbij kwam. Ik heb dit wel besproken met mijn therapeute en we hebben geprobeerd om die angst wat minder te maken. Want ik had er nog wel last van in mijn dagelijks leven. Een irreële angst die ik bijvoorbeeld had was dat ik bang was om depressief te worden en dan gekke dingen zou doen. Dit is natuurlijk wat Robert zijn vrouw heeft gedaan maar ik zeg niet dat het met elkaar in verband staat. We hebben naar mijn stukje gekeken en die angst enigszins minder heftig gemaakt.

Na dit beeld is er niks meer naar boven gekomen maar zijn er wel heel veel luikjes qua gevoel en emoties geopend. Deze luikjes had ik heel lang gesloten dus er moest behoorlijk wat bagger uit. Ik ben bij deze therapeute maar 4 keer geweest want dat was voor mij even genoeg op dat moment. Maar ik wist ook dat dit het begin zou zijn van nog een heel traject en misschien wel een levenslang traject. Ik ben nu bijna 3 jaar verder en ik ben al een heel eind maar ik weet ook dat ik af en toe de APK voor mijn geest en lichaam nodig heb. Ik doe nu ook nog eens een opleiding waarbij mijn leven nog meer wordt uitgediept! En dan heb ik het over mijn leven, die van Daan, wat een freaking tof en liefdevol leven is!

Liefs,

Daan

Wat gebeurd hier!? Een vorig leven? Really? Part 1

Sat, 16 Jan 2021 12:00:25 GMT

Hi! My name is Robert and Daan asked me to write this short introduction. I was her, or she was me in a past life. So, I/she did some sort of reincarnation. I was not a believer back then and Daan wasn’t either. Well, things change I guess! Let me tell you a little bit about myself. As you noticed, I am English, and I live on the countryside in a small farm together with my wife and five-year-old daughter. I went to war and Daan is not sure which one it is, but she saw me laying in the trenches. I fought for my country and I survived. I only got shot in my shoulder, but Daan will talk about that later. When I got home from war my wife was really depressed and I couldn’t do anything to help her. After a while she decided to end her life and that was a very traumatic experience for me. But life goes on and I had to be there for my daughter. After a few years of growing and harvesting my own crops on the farm, which I really loved doing, I died of a heart attack in the field. Just so you know; I am only telling the pieces Daan experienced during her therapy sessions.

Good old Robert, een man die ik dus heb leren kennen tijdens een therapiesessie. Het is gek om een introductie te schrijven in zijn naam. Maar het rare is dat dit gewoon heel natuurlijk voelt voor mij. Alsof ik toch nog kan schakelen tussen zijn leven en die van mij. Natuurlijk bevat deze introductie alleen de grote lijnen en zal ik in deze blog ook niet elk detail gaan belichten. Wel zie ik precies voor me hoe hij en zijn gezin eruitzag. Hij heeft heftige dingen meegemaakt in zijn leven en sommige van die beelden kan ik dus ook heel levendig voor mij zien. Er zijn dingen in mijn leven gebeurd, of keuzes die ik maakte, angsten die ik ervaarde, die eigenlijk heel erg passen in het leven wat hij toen had. Dus eigenlijk heb ik dingen uit zijn leven meegenomen naar mijn eigen leven. Eigenlijk kwam het erop neer dat ik deze moest gaan “verwerken” want het past niet bij Daan, maar het hoort bij Robert.

Toen ik helemaal was ingestort was ik erg zoekende wie ik als persoon ook alweer was. Mocht je deze blog nog niet hebben gelezen, klik dan hier. Ik liep al bij een psycholoog en zij hielp mij al heel erg verder. Zij vertelde over een andere dame die in hetzelfde gebouw zat en waarbij zij een sessie had gedaan. Het had haar zoveel gebracht en het leek haar ook wel wat voor mij. Ze gaf aan dat het wel een beetje zweverig was en aangezien ik daar niet zo van hield toen twijfelde ze of ik dit wel aan zou durven. Ik was zo wanhopig dat ik alles aangreep! Dus waarom niet? Ik ga niet helemaal uitweiden over wat voor therapeute zij was en wat ze precies deed. Ik kan er het volgende over zeggen; zij heeft ervoor gezorgd dat ik al mijn emoties, die ik jaren had weggestopt, weer kon voelen. Na de eerste sessie begonnen dus ook de paniekaanvallen. Zij had luikjes en deurtjes geopend die ik al jaren had gesloten en het overviel mij als een grote tsunami die maar door bleef gaan.

Na de eerste sessie vertelde ze mij het volgende: jij bent een super gevoelig persoon, jij neemt alles wat er in je omgeving gebeurd helemaal tot je. Oftewel, je bent een HSP’er (hoog sensitief persoon). Ik weet nog dat ik aangaf dat ik het idee had dat deze mensen alleen maar in een hoekje zaten te huilen en te zeuren hoe zwaar alles wel niet is. Ik lachte het dus ook maar een beetje weg. Ik ga hier absoluut ook nog over schrijven wat dit uiteindelijk met mij deed, maar voor nu wil ik even terug naar het stukje vorig leven. De therapeute vertelde dus dat ze het idee had dat ik ook dingen had meegenomen uit dat leven. Ik weet nog dat ik haar super glazig aankeek en haar nog net niet in haar gezicht uitlachte. Maar goed, ik wilde mezelf openstellen! Dus laten we dat dan ook gewoon doen. Ik moet wel zeggen dat ik als een berg opzag tegen die tweede sessie omdat de eerste al zo heftig was.

Met knikkende knietjes ging ik dan ook terug naar het gebouw waar ik al zoveel kwam voor gesprekken met de psycholoog. Nu wist ik dat ik wat anders ging doen, namelijk terug naar een vorig leven! Want dat was schijnbaar aan de hand. Nou vraag je je natuurlijk af, hoe doe je dit dan, terug naar een vorig leven? Ik dacht ik word onder hypnose gebracht en dan zullen er wel dingen gaan plaatsvinden. Dat was bij mij niet het geval. Het enige wat mijn therapeut tegen mij zij was het volgende: “Jij ziet jezelf al hè? Kun je vertellen waar je bent?”. En op dat moment zag ik mezelf (Robert) in de loopgraven liggen samen met mijn medesoldaten. En nee, ik had mijn ogen niet dicht, ik was niet in een trance, ik was niet in een soort meditatiestaat, ik was gewoon helemaal bij en kon het verhaal van A tot Z tot in detail beschrijven. Mijn therapeute was ook een beetje verbaasd dat ik dus alles met mijn ogen open kon doen. Zij gaf ook wel aan dat zij dit niet vaak had gezien, maar dat het ook aangaf hoe gevoelig ik was. Zelf schrok ik mij helemaal wezenloos, wat gebeurde hier?!

Nu heb ik best wel een goeie fantasie en dagdromen is 1 van mijn passies kan ik wel zeggen. Maar hoe kom ik in hemelsnaam op dit verhaal? En waarom zag ik dit tot in het detail helemaal voor mij? Op dat moment kreeg ik allerlei etherische oliën in mijn handen gedrukt om maar rustig te worden. Er was een verhaal, en deze moest verteld worden…. To be continued!

Liefs,

Daan

Is dit dan die welbekende burn-out?!

Sat, 09 Jan 2021 11:55:06 GMT

K en je het gevoel van een paard die op hol geslagen is? En je hebt geen idee hoe je hem of haar moet stoppen? Heel eerlijk gezegd weet ik dit ook niet want ik heb 2 keer in mijn leven paardgereden. De eerste keer was als klein kind en de tweede keer was toen ik net in mijn burn-out terecht kwam. Dit in het kader van; laten we eens wat nieuwe dingen gaan ontdekken om te kijken of ik dit wel leuk vind om te doen. Na deze enerverende les stortte ik nog meer in omdat ik het allemaal doodeng en overweldigend vond. Het paard sloeg niet op hol, maar voor mijn gevoel had ik echt nul controle. Dus als mensen om mij heen vragen hoe ik mijn burn-out heb ervaren dan is dit wel een goed voorbeeld.

De reden van mijn burn-out is een verhaal op zich en deze komt zeker nog aan de orde. Maar de dag dat ik doorhad dat het echt niet goed met mij ging is een dag die ik aan de ene kant nog heel goed weet, maar aan de andere kant echt een waas is. Ik was gewoon aan het werk op een hele leuke middelbare school. Ik weet dat ik een culturele dag had georganiseerd, samen met 2 collega’s. Die hele dag heb ik met zenuwen en hartkloppingen rondgelopen. Ik weet qua details echt helemaal niks meer, behalve dat nare gevoel die ik maar bleef houden. Het ging niet goed, dat moest ik toch echt gaan toegeven aan mijn afdelingsleider. Dat moment voelde als een zwakte en in mijn beleving was ik een mislukking. Maar natuurlijk waren ze op mijn werk begripvol en kreeg ik even een paar weekjes “rust”. Er zat ook een vakantie van een week bij in dus genoeg tijd om even bij te tanken…Moet genoeg zijn toch? Yeah, right.

Dat is ook het enige wat ik al die weken dacht; die paar weken MOETEN echt genoeg zijn! Maar als je in een burn-out terecht komt moet het ‘moeten’ er eigenlijk af. Als ik het zo teruglees klinkt het behoorlijk ingewikkeld en dat is het eigenlijk ook. Want hoe ga je van het altijd maar doorgaan, het alles moeten van jezelf, naar ineens niets doen, schijt hebben aan alles en iedereen en alleen maar aan jezelf denken? Ik had dit in mijn toen 31 ^e levensjaar nog nooit gedaan, dus hoe nu dan wel? Hulp zoeken is dan stap 1. Gelukkig had ik al een tijdje een psycholoog en zij bevestigde wat ik al wist, het is gewoon allemaal even te veel geworden en het is tijd voor ontspanning en bezinning. Zij wilde het geen burn-out noemen, want ja, labels zijn gewoon stom (mijn woorden, niet die van haar). Zij noemde het een rouwproces en nu ik zo terugkijk, en ook zelf bezig ben met de materie, weet ik ook wel dat ze gelijk heeft. Het is eigenlijk afscheid nemen van je oude zelf want de manier waarop ik met mijn leven omging was gewoon niet goed voor mij. Niet alleen nam ik afscheid van mijn oude zelf, maar ging ik ook nog door een diep dal heen door het overlijden van mijn moeder. Daardoor kwam de dood van mijn vader ook weer bovendrijven, oftewel, de cirkel bleef hartstikke rond. Als ik uitleg aan mensen wat ik gehad heb blijf ik het toch altijd een burn-out noemen omdat de meesten weten wat dat is. Een rouwproces klinkt dan zo vaag want hoezo heb je daar zoveel en lang last van?! Nou heel simpel: ik had behoorlijk wat rouwprocessen te doorlopen. En hallo, er is geen tijd aan een rouwproces vast te plakken! Dus mocht je dat denken? You’re wrong…

Maar goed, eerst mezelf maar eens aanpakken en al die oude gewoontes de deur uitgooien. Helaas ben je deze niet zomaar kwijt en daar moet je langzaam afscheid van nemen. Nou, heel eerlijk? Damn wat ging dit langzaam! Zelfs tijdens mijn rouwproces wilde ik nog dat paard zijn! Het kon allemaal niet snel genoeg gaan. Natuurlijk werkte dit averechts en stortte ik dus, na die befaamde paardrijles, nog meer in. Op dat moment zat ik al 5 weken thuis en dat vond ik oprecht heel lang. Ik zou eigenlijk weer langzaam gaan werken maar ik kreeg daar letterlijk paniek van. Na die paardrijles vocht ik dagelijks tegen 10 paniekaanvallen en had ik de meest rare gedachten…Dit paard was echt niet meer te houden. Natuurlijk ben ik ook bij de huisarts geweest en daar kreeg ik kalmeringspillen, die ik overigens tot op de dag van vandaag nooit gebruikt heb. Die dokter heb ik overigens vaker bezocht in die tijd want naast alle op hol geslagen interne dieren in mijn hoofd bleek mijn interne motor ook wat kapot te zijn. “Kent u het syndroom van Sjögren?” vroeg de internist, want daar was ik inmiddels beland. Ik kon de opmerking “Is dat een kast van Ikea” nog net wegslikken en gaf aan dat ik werkelijk geen idee had…wat staat mij nu weer te wachten?

Liefs,

Daan

De dingen die ik met kerst mis

Fri, 25 Dec 2020 11:38:30 GMT

Miss Montreal zingt: “being alone at Christmas doesn’t have to be a bad thing”. Aan de andere kant heb je Doctor Love, oftewel Robert ten Brink die zegt: “Wat niemand mag met kerst alleen zijn!”. Man! Wat kan ik die man af en toe achter het behang plakken. Is dit jaloezie? Absoluut! Natuurlijk wil ik kerst vieren met een leuke man aan mijn zij, maar ik heb niet die leuke man uit Australië die mij dan komt verrassen. Maar wat is nu beter of fijner? Alleen kerst vieren? Of toch met een grote familie of vriendengroep? Nou ja in 2020 is het op zich duidelijk want vanwege een pandemie mogen we maar 3 mensen ontvangen met kerst. Voor heel veel mensen is dit iets wat heel lastig is want ja, keuzes maken in wie er mogen komen. Voor mij daarentegen? Ik ben gewend om met kerst of alleen te zijn, of om met een klein groepje mensen kerst te vieren dus voor mij is de enige keuze: Ga ik voor rode of witte wijn?

Kerst is voor mij een lastig concept geworden nadat mijn moeder overleed op 19 december 2017. Eigenlijk is het al lastig voor mij sinds zij ziek werd toen ik 17 jaar was. Door een zwaar herseninfarct werd zij compleet een ander persoon en kerst vieren was soms echt niet gezellig. Ook was ik gewend om met haar samen de kerstboom op te zetten en dat werd door haar ziekte compleet de das om gedaan. Natuurlijk kon dit alsnog, maar het voelde niet meer hetzelfde als wat het ooit deed. Nu kun je denken: Daan, zet je eroverheen en zet die kerstboom toch op samen met je moeder. Maar nogmaals, ik kon dat gewoon niet. Het stukje accepteren dat zij ziek was is tot op de dag van vandaag iets waar ik mee worstel. Eigenlijk dus een langlopend rouwproces van mezelf waar ik wel steeds beter mee omga. Mijn moeder kon er niks aan doen dat zij op een bepaalde manier reageerde, dat was haar ziekte.

Eigenlijk ben ik de afgelopen 15 jaar tijdens kerst als een soort Scrooge door het leven gegaan. De liedjes irriteerden mij mateloos, iedereen wilde te graag een kerstboom in huis en wat hadden we zin om met de hele familie te gourmetten. Toen mijn moeder overleed werd dat Scooge gevoel nog eens extra versterkt, schijnbaar mag ik deze feestdagen gewoon niet leuk vinden. Daar zat ik dan in mijn eentje op 1e kerstdag 6 dagen na haar overlijden. Als ik hieraan terugdenk voel ik weer de eenzaamheid. Terwijl ik mezelf eigenlijk helemaal niet eenzaam hoefde te voelen want de dag daarna zat ik gewoon lekker bij vrienden thuis en ik wist ook dat ik altijd elders welkom zou zijn. Ik zou mezelf wel volgooien met wijn om op deze manier het gevoel te verdoven, maar na 1 wijntje was ik er alweer klaar mee. Dan zou ik mezelf gewoon volstoppen met eten, iets waar ik in het dagelijks leven ook goed in ben. Maar ook dat werd hem niet omdat ik mezelf zo ontzettend leeg voelde. Het besef was ineens: Ik heb geen ouders meer om kerst mee te vieren. En niet alleen kerst, maar ze gaan alles missen wat ik in mijn leven nog ga meemaken. Dus mocht Robert ten Brink ooit voor mijn deur staan dan kan ik ze dat niet vertellen of laten zien. Wat misschien ook wel beter is aangezien mijn moeder dan helemaal gek zou worden want die vond Robert altijd wel een leuke vent. Dat zou dan weer zielig zijn voor mijn vader.

Nu maak ik er een grapje van, iets waar ik ook goed in ben geworden de laatste jaren, maar het is natuurlijk helemaal niet tof om je zo te voelen met kerst. Dit jaar vond ik het genoeg en ik wilde uit deze Scrooge bui komen. Tijd om nieuwe herinneringen te maken! Natuurlijk zou ik dit heel graag met een partner willen doen maar die is er gewoonweg nog niet en zoiets kun je niet afdwingen. Maar ik heb ook geleerd dat je eerst zelf gelukkig moet zijn voordat je je open kunt stellen aan iemand anders. Ik ben begonnen met het allereerste trauma: de kerstboom. Ik heb voor het eerst in mijn leven een echte kerstboom gekocht en heb deze zelf helemaal versierd met de dingen die ik leuk vind. En heel eerlijk? Het staat best gezellig. Ook ben ik als een echte artiest aan het playbacken op elk kerstliedje wat ik tegenkom op de radio. Dit jaar ga ik voor het eerst een kerstdiner maken voor lieve vrienden en ik vind het toch een portie leuk! Het gaat dus stiekem best wel goed met de transformatie en ik heb niet eens bezoek gehad van kwade geesten! Ja, de kwade geest van mezelf die zei dat ik moest kappen met zo negatief zijn.

Ik besef mij heel goed dat voor heel veel mensen kerst 2020 echt een rare en misschien wel hele nare periode is. Corona beheerst toch wel het leven van vele mensen en er is sprake van nog meer eenzaamheid omdat er behoorlijk wat restricties zijn. Dus laten we lief zijn voor elkaar en pak de telefoon om je geliefden te bellen als je ze niet lijfelijk kunt zien. Dat ene belletje kan al zoveel voor een mens betekenen. Dat doet het voor mij in ieder geval altijd wel als ik mij eenzaam voel.

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en ik ben eruit! Het wordt een rood wijntje! Cheers!

Liefs,

Daan